The Frozen Pond

Edith Green lives above the chemist’s, up thirty-one stairs. I counted them on Wednesday with a cake in my hands.

Η Edith Green μένει πάνω από το φαρμακείο, τριάντα ένα σκαλιά ψηλά. Τα μέτρησα την Τετάρτη με ένα κέικ στα χέρια.

“Clara Novak,” she said at the door, before I spoke. “I know your shoes. You walk like a teacher.”

«Clara Novak», είπε στην πόρτα, πριν μιλήσω. «Ξέρω τα παπούτσια σου. Περπατάς σαν δασκάλα.»

She is eighty-two, small and thin, with round glasses on a chain. Her eyes are bad now. She can see the shape of me, she says, but not my face.

Είναι ογδόντα δύο χρονών, μικρή και αδύνατη, με στρογγυλά γυαλιά σε αλυσιδάκι. Τα μάτια της είναι πια κακά. Βλέπει το σχήμα μου, λέει, αλλά όχι το πρόσωπό μου.

We sat in her little kitchen, and I talked for twenty minutes. She didn’t stop me once.

Καθίσαμε στη μικρή της κουζίνα και μίλησα για είκοσι λεπτά. Δεν με σταμάτησε ούτε μία φορά.

Edith listened with her hands round her cup. Then she asked questions, and they were not nice questions.

Η Edith άκουγε με τα χέρια γύρω από το φλιτζάνι της. Μετά έκανε ερωτήσεις, και δεν ήταν ωραίες ερωτήσεις.

“Why did you ask Diane about her gloves in front of the council?”

«Γιατί ρώτησες τη Diane για τα γάντια της μπροστά στο συμβούλιο;»

“Because I wanted an answer.”

«Γιατί ήθελα μια απάντηση.»

“No. Because you wanted to win.” She drank her tea. “And Mr Doyle? Did you ask him, or did you tell him?”

«Όχι. Γιατί ήθελες να κερδίσεις.» Ήπιε το τσάι της. «Και τον κύριο Doyle; Τον ρώτησες ή του το είπες;»

I didn’t answer that.

Δεν απάντησα σε αυτό.

“How did you run it, Edith? For twenty years. Nothing went wrong?”

«Πώς το κάνατε εσείς, Edith; Είκοσι χρόνια. Τίποτα δεν πήγε στραβά;»

“Everything went wrong. Every year.” She smiled. “In 1994 Joseph was sick on Mary. But I always knew why. Because I watched the children. Every rehearsal, every minute. Who is happy, who is angry, who goes home early, who stays.” She put down her cup. “You are watching the keys, Clara. Watch the children, not the keys.”

«Όλα πήγαν στραβά. Κάθε χρόνο.» Χαμογέλασε. «Το 1994 ο Ιωσήφ ξέρασε πάνω στη Μαρία. Αλλά πάντα ήξερα γιατί. Γιατί κοίταζα τα παιδιά. Σε κάθε πρόβα, κάθε λεπτό. Ποιος είναι χαρούμενος, ποιος είναι θυμωμένος, ποιος φεύγει νωρίς, ποιος μένει.» Άφησε το φλιτζάνι της. «Εσύ κοιτάς τα κλειδιά, Clara. Κοίτα τα παιδιά, όχι τα κλειδιά.»

“The children don’t have keys.”

«Τα παιδιά δεν έχουν κλειδιά.»

“No,” said Edith. “They don’t.”

«Όχι», είπε η Edith. «Δεν έχουν.»

I told her my other idea then. Nobody knew it yet. After the play, on Christmas Eve, some of the children could go to the city hospital in their costumes and sing on a ward.

Τότε της είπα την άλλη μου ιδέα. Κανείς δεν την ήξερε ακόμα. Μετά την παράσταση, την παραμονή των Χριστουγέννων, μερικά παιδιά θα πήγαιναν στο νοσοκομείο της πόλης με τα κοστούμια τους και θα τραγουδούσαν σε ένα τμήμα.