The Frozen Pond

Edith Green lives above the chemist’s, up thirty-one stairs. I counted them on Wednesday with a cake in my hands.

Edith Green mieszka nad apteką, na górze, po trzydziestu jeden schodach. Liczyłam je w środę, z ciastem w rękach.

“Clara Novak,” she said at the door, before I spoke. “I know your shoes. You walk like a teacher.”

– Clara Novak – powiedziała w drzwiach, zanim się odezwałam. – Znam te buty. Chodzisz jak nauczycielka.

She is eighty-two, small and thin, with round glasses on a chain. Her eyes are bad now. She can see the shape of me, she says, but not my face.

Ma osiemdziesiąt dwa lata, jest mała i chuda, ma okrągłe okulary na łańcuszku. Jej oczy są już słabe. Widzi mój kształt, mówi, ale nie widzi mojej twarzy.

We sat in her little kitchen, and I talked for twenty minutes. She didn’t stop me once.

Usiadłyśmy w jej małej kuchni i mówiłam dwadzieścia minut. Ani razu mi nie przerwała.

Edith listened with her hands round her cup. Then she asked questions, and they were not nice questions.

Edith słuchała, trzymając ręce wokół filiżanki. Potem zadawała pytania, a to nie były miłe pytania.

“Why did you ask Diane about her gloves in front of the council?”

– Dlaczego zapytałaś Diane o rękawiczki przy całej radzie?

“Because I wanted an answer.”

– Bo chciałam odpowiedzi.

“No. Because you wanted to win.” She drank her tea. “And Mr Doyle? Did you ask him, or did you tell him?”

– Nie. Bo chciałaś wygrać. – Wypiła herbatę. – A pan Doyle? Pytałaś go, czy mu mówiłaś?

I didn’t answer that.

Nie odpowiedziałam.

“How did you run it, Edith? For twenty years. Nothing went wrong?”

– Jak pani to prowadziła, Edith? Dwadzieścia lat. Nic nie szło źle?

“Everything went wrong. Every year.” She smiled. “In 1994 Joseph was sick on Mary. But I always knew why. Because I watched the children. Every rehearsal, every minute. Who is happy, who is angry, who goes home early, who stays.” She put down her cup. “You are watching the keys, Clara. Watch the children, not the keys.”

– Wszystko szło źle. Co roku. – Uśmiechnęła się. – W 1994 roku Józef zwymiotował na Maryję. Ale zawsze wiedziałam, dlaczego. Bo patrzyłam na dzieci. Na każdej próbie, każdą minutę. Kto jest szczęśliwy, kto zły, kto idzie wcześniej do domu, kto zostaje. – Odstawiła filiżankę. – Ty patrzysz na klucze, Clara. Patrz na dzieci, nie na klucze.

“The children don’t have keys.”

– Dzieci nie mają kluczy.

“No,” said Edith. “They don’t.”

– Nie – powiedziała Edith. – Nie mają.

I told her my other idea then. Nobody knew it yet. After the play, on Christmas Eve, some of the children could go to the city hospital in their costumes and sing on a ward.

Powiedziałam jej wtedy o moim drugim pomyśle. Nikt jeszcze go nie znał. Po przedstawieniu, w Wigilię, część dzieci mogłaby pójść w kostiumach do szpitala miejskiego i zaśpiewać na oddziale.