The Grey Suitcase

1

1

My name is Paula, and I once stole a cheese. Well, not exactly. I took a suitcase. The wrong suitcase.

ฉันชื่อเพาลา และฉันเคยขโมยชีสมาครั้งหนึ่ง เอ่อ ก็ไม่เชิง ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางมาใบหนึ่ง เป็นกระเป๋าผิดใบ

It happened in March, at the station in Frankfurt. My train was almost an hour late. I was tired and hungry.

เรื่องนี้เกิดขึ้นในเดือนมีนาคม ที่สถานีรถไฟในแฟรงก์เฟิร์ต รถไฟของฉันมาช้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ฉันทั้งเหนื่อยและหิว

The next morning I had an important meeting. A job interview at Brandt Feinkost. It’s an old company for cheese, sausage and wine. I really wanted to work there. I had been writing applications for two years. This was my chance.

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันมีการพูดคุยที่สำคัญ การสัมภาษณ์งานที่ร้านบรันด์ทไฟน์คอสต์ นั่นเป็นบริษัทเก่าแก่ที่ขายชีส ไส้กรอก และไวน์ ฉันอยากทำงานที่นั่นมาก ฉันเขียนใบสมัครงานมาสองปีแล้ว นี่คือโอกาสของฉัน

On the train my suitcase lay on the rack above me. A grey suitcase, small, with wheels. Or so I thought. In Frankfurt I grabbed it quickly and ran off the train.

บนรถไฟ กระเป๋าเดินทางของฉันวางอยู่เหนือที่นั่ง กระเป๋าเดินทางสีเทา ใบเล็ก มีล้อลาก ฉันคิดอย่างนั้น ที่แฟรงก์เฟิร์ตฉันรีบหยิบกระเป๋า แล้วก็วิ่งออกจากรถไฟ

At the hotel I put the suitcase on the bed and opened it. And then, for a long time, I said nothing.

ที่โรงแรม ฉันวางกระเป๋าเดินทางบนเตียงแล้วเปิดออก หลังจากนั้นฉันก็นิ่งเงียบไปนาน

There were no clothes. No suit, no blouse, no toothbrush. Inside the suitcase lay a cheese. A big, round, yellow cheese, as big as a car tyre. Well, almost.

ในนั้นไม่มีเสื้อผ้าเลย ไม่มีชุดสูท ไม่มีเสื้อเชิ้ต ไม่มีแปรงสีฟัน ในกระเป๋าเดินทางมีชีสก้อนหนึ่งวางอยู่ ชีสสีเหลือง ก้อนใหญ่และกลม ขนาดใหญ่เท่ากับล้อรถยนต์ เอ่อ เกือบจะเท่า

Next to the cheese lay an envelope. I opened it. There was money inside. A lot of money. I counted it: three thousand euros.

ข้างๆ ชีสมีซองจดหมายหนึ่งซอง ฉันเปิดซองออก ข้างในมีเงิน เงินเยอะมาก ฉันนับดูแล้ว มี 3000 ยูโร

And a note. Someone had written by hand:

และมีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง มีคนเขียนด้วยลายมือว่า

Saturday, 6 p.m. He must not know anything. Nobody may see the cheese!

วันเสาร์ 18 นาฬิกา เขาต้องไม่รู้อะไรทั้งนั้น ห้ามใครเห็นชีสเด็ดขาด!

I looked at the cheese. The cheese looked at me. All right, cheese has no eyes. But that’s how it felt.

ฉันมองชีส ชีสมองฉัน เอาเถอะ ชีสไม่มีตาหรอก แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

Then something inside the suitcase started ringing.

แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋าเดินทาง