The Rules

“You let me talk,” I said on the stairs.

«Με αφήνεις να μιλάω», είπα στις σκάλες.

We were on the second floor of a grey council building near the station, climbing to the licensing office on the third, and I was carrying my father’s folder. It was a plastic bag from his own shop with every paper about the market inside it, in no order at all, including the form he had signed on Friday night, which I meant to make as harmless as a piece of paper can be.

Ήμασταν στον δεύτερο όροφο ενός γκρίζου κτιρίου του δήμου κοντά στο σταθμό και ανεβαίναμε στο γραφείο αδειοδότησης στον τρίτο. Εγώ κρατούσα τον φάκελο του πατέρα μου. Ήταν μια πλαστική σακούλα από το μαγαζί του, με όλα τα χαρτιά για την αγορά μέσα, χωρίς καμία σειρά, και ανάμεσά τους το έντυπο που είχε υπογράψει την Παρασκευή το βράδυ. Ήθελα να το κάνω τόσο ακίνδυνο όσο μπορεί να γίνει ένα χαρτί.

“You always talk,” he said. “Since you were two.”

«Πάντα μιλάς», είπε. «Από δύο χρονών.»

The officer who met us at the top was younger than I had expected. She was perhaps thirty-three, with honey-coloured hair falling out of a bun and thin gold glasses, and she held a clipboard against her chest like a shield. A council lanyard hung round her neck. On it was a photograph of her looking surprised, and her name: Hannah Clarke.

Η υπάλληλος που μας υποδέχτηκε στο πάνω μέρος ήταν νεότερη απ’ ό,τι περίμενα. Ήταν περίπου τριάντα τριών χρονών, με μαλλιά στο χρώμα του μελιού που έφευγαν από τον κότσο, λεπτά χρυσά γυαλιά, και κρατούσε ένα πρόχειρο πάνω στο στήθος της σαν ασπίδα. Από τον λαιμό της κρεμόταν μια κάρτα του δήμου. Πάνω της είχε μια φωτογραφία όπου φαινόταν έκπληκτη, και το όνομά της: Hannah Clarke.

“Mr Yousef,” she said to my father, and shook his hand warmly. Then she looked at me. “And Mr Yousef.”

«Κύριε Yousef», είπε στον πατέρα μου και του έσφιξε ζεστά το χέρι. Μετά με κοίταξε. «Και κύριε Yousef.»

“Karim. I’m his son. I’m also a lawyer, I’m afraid.”

«Karim. Είμαι ο γιος του. Και είμαι δικηγόρος, φοβάμαι.»

“Everybody’s afraid of something,” she said. “Come in.”

«Όλοι φοβούνται κάτι», είπε. «Περάστε.»

Her office was small and very tidy. There was one window, which looked at the window of the office opposite, and one plant, which was dying. On the wall hung a framed poster of the St Nicholas Christmas market from 1986, with the carousel lit up and children in woolly hats. She saw me looking at it.

Το γραφείο της ήταν μικρό και πολύ τακτικό. Είχε ένα παράθυρο, που έβλεπε στο παράθυρο του απέναντι γραφείου, και ένα φυτό, που ήταν μισοξερό. Στον τοίχο ήταν κορνιζαρισμένη μια αφίσα της χριστουγεννιάτικης αγοράς του St Nicholas από το 1986, με το καρουζέλ αναμμένο και παιδιά με μάλλινα σκουφάκια. Με είδε που την κοιτούσα.

“My mother’s,” she said. “I grew up two streets from the square. Sit down, please.”

«Της μητέρας μου», είπε. «Μεγάλωσα δύο δρόμους από την πλατεία. Καθίστε, παρακαλώ.»

I didn’t sit down for long. I had read the council’s rules on Saturday night and again on Sunday. On Sunday Father Tom lit the first candle of Advent in a church full of coats, and afterwards my father and I had lunch and discussed the weather in four different ways. I had found three weaknesses in the new rule, and I began with the biggest.

Δεν κάθισα για πολύ. Είχα διαβάσει τους κανόνες του δήμου το Σάββατο το βράδυ και πάλι την Κυριακή. Την Κυριακή ο Father Tom άναψε το πρώτο κερί της Έλευσης σε μια εκκλησία γεμάτη παλτά, και μετά ο πατέρας μου κι εγώ φάγαμε και μιλήσαμε για τον καιρό με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους. Είχα βρει τρεις αδυναμίες στον νέο κανόνα και άρχισα από τη μεγαλύτερη.

“This responsibility form,” I said, “was introduced after Mr Brandt’s accident. It was never consulted on. It isn’t in the published policy. It should have been approved by the licensing committee, and as far as I can see it wasn’t. Legally it’s on very thin ice.”

«Αυτό το έντυπο ευθύνης», είπα, «εισήχθη μετά το ατύχημα του κυρίου Brandt. Δεν έγινε ποτέ διαβούλευση γι’ αυτό. Δεν υπάρχει στην δημοσιευμένη πολιτική. Έπρεπε να το εγκρίνει η επιτροπή αδειοδότησης και, απ’ ό,τι βλέπω, δεν το ενέκρινε. Νομικά πατάει σε πολύ λεπτό πάγο.»

“It was approved by the head of licensing, under his emergency powers,” said Hannah Clarke. “Paragraph twelve of the scheme of delegation. Page forty.”

«Εγκρίθηκε από τον προϊστάμενο της αδειοδότησης, με τις έκτακτες εξουσίες του», είπε η Hannah Clarke. «Παράγραφος δώδεκα του καθεστώτος εξουσιοδότησης. Σελίδα σαράντα.»

“Emergency powers are for emergencies.”

«Οι έκτακτες εξουσίες είναι για έκτακτες περιπτώσεις.»

“A market of thirty unsafe huts on a public square, with a carousel and an open fire, in December. Our legal team thought that qualified.”

«Μια αγορά με τριάντα επικίνδυνα σπιτάκια σε δημόσια πλατεία, με καρουζέλ και ανοιχτή φωτιά, τον Δεκέμβριο. Η νομική μας υπηρεσία θεώρησε ότι αυτό είναι έκτακτη περίπτωση.»