De regels

“Je laat mij praten,” zei ik op de trap.

“You let me talk,” I said on the stairs.

We waren op de tweede verdieping van een grijs gemeentegebouw bij het station en liepen naar het kantoor van de vergunningendienst op de derde. Ik droeg de map van mijn vader. Het was een plastic tas uit zijn eigen winkel met alle papieren over de markt erin, zonder enige orde, ook het formulier dat hij vrijdagavond had getekend. Dat wilde ik zo onschuldig maken als een stuk papier maar kan zijn.

We were on the second floor of a grey council building near the station, climbing to the licensing office on the third, and I was carrying my father’s folder. It was a plastic bag from his own shop with every paper about the market inside it, in no order at all, including the form he had signed on Friday night, which I meant to make as harmless as a piece of paper can be.

“Jij praat altijd,” zei hij. “Sinds je twee was.”

“You always talk,” he said. “Since you were two.”

De ambtenaar die ons boven opving, was jonger dan ik had verwacht. Ze was een jaar of drieëndertig, met honingkleurig haar dat uit een knotje viel en een dun gouden bril, en ze hield een klembord tegen haar borst als een schild. Om haar nek hing een gemeentekoord. Daaraan zat een foto van haar met een verbaasd gezicht, en haar naam: Hannah Clarke.

The officer who met us at the top was younger than I had expected. She was perhaps thirty-three, with honey-coloured hair falling out of a bun and thin gold glasses, and she held a clipboard against her chest like a shield. A council lanyard hung round her neck. On it was a photograph of her looking surprised, and her name: Hannah Clarke.

“Meneer Yousef,” zei ze tegen mijn vader, en ze schudde hartelijk zijn hand. Toen keek ze naar mij. “En meneer Yousef.”

“Mr Yousef,” she said to my father, and shook his hand warmly. Then she looked at me. “And Mr Yousef.”

“Karim. Ik ben zijn zoon. Ik ben ook advocaat, ben ik bang.”

“Karim. I’m his son. I’m also a lawyer, I’m afraid.”

“Iedereen is wel ergens bang voor,” zei ze. “Komt u binnen.”

“Everybody’s afraid of something,” she said. “Come in.”

Haar kantoor was klein en heel netjes. Er was één raam, dat uitkeek op het raam van het kantoor aan de overkant, en één plant, die doodging. Aan de muur hing een ingelijste poster van de kerstmarkt van St Nicholas uit 1986, met de verlichte draaimolen en kinderen in wollen mutsen. Ze zag dat ik ernaar keek.

Her office was small and very tidy. There was one window, which looked at the window of the office opposite, and one plant, which was dying. On the wall hung a framed poster of the St Nicholas Christmas market from 1986, with the carousel lit up and children in woolly hats. She saw me looking at it.

“Van mijn moeder,” zei ze. “Ik ben opgegroeid op twee straten van het plein. Gaat u zitten, alstublieft.”

“My mother’s,” she said. “I grew up two streets from the square. Sit down, please.”

Ik bleef niet lang zitten. Ik had de regels van de gemeente zaterdagavond gelezen en zondag nog eens. Zondag stak pastoor Tom de eerste adventskaars aan in een kerk vol jassen, en daarna aten mijn vader en ik samen en spraken we op vier verschillende manieren over het weer. Ik had drie zwakke punten in de nieuwe regel gevonden, en ik begon met het grootste.

I didn’t sit down for long. I had read the council’s rules on Saturday night and again on Sunday. On Sunday Father Tom lit the first candle of Advent in a church full of coats, and afterwards my father and I had lunch and discussed the weather in four different ways. I had found three weaknesses in the new rule, and I began with the biggest.

“Dit verantwoordelijkheidsformulier,” zei ik, “is ingevoerd na het ongeluk van meneer Brandt. Er is nooit over overlegd. Het staat niet in het gepubliceerde beleid. De vergunningencommissie had het moeten goedkeuren, en voor zover ik kan zien is dat niet gebeurd. Juridisch staat het op zeer dun ijs.”

“This responsibility form,” I said, “was introduced after Mr Brandt’s accident. It was never consulted on. It isn’t in the published policy. It should have been approved by the licensing committee, and as far as I can see it wasn’t. Legally it’s on very thin ice.”

“Het is goedgekeurd door het hoofd van de vergunningendienst, op grond van zijn noodbevoegdheid,” zei Hannah Clarke. “Artikel twaalf van de delegatieregeling. Pagina veertig.”

“It was approved by the head of licensing, under his emergency powers,” said Hannah Clarke. “Paragraph twelve of the scheme of delegation. Page forty.”

“Noodbevoegdheid is voor noodgevallen.”

“Emergency powers are for emergencies.”

“Een markt van dertig onveilige hutten op een openbaar plein, met een draaimolen en een open vuur, in december. Onze juristen vonden dat wel een noodgeval.”

“A market of thirty unsafe huts on a public square, with a carousel and an open fire, in December. Our legal team thought that qualified.”