At the Doctor’s

1

1

On Monday morning Sam woke up and said, “Good morning.” Or he tried to. What came out sounded like an old door.

Op maandagochtend werd Sam wakker en zei: “Goedemorgen.” Of dat probeerde hij. Wat eruitkwam, klonk als een oude deur.

He tried again. Nothing. Only air.

Hij probeerde het nog een keer. Niets. Alleen lucht.

In the kitchen, Maya was just back from her night shift. She looked at him for two seconds.

In de keuken was Maya net terug van haar nachtdienst. Ze keek hem twee seconden aan.

“Open your mouth. Say ‘ah’.”

“Doe je mond open. Zeg ‘a’.”

Sam opened his mouth. No ‘ah’ came out.

Sam deed zijn mond open. Er kwam geen ‘a’ uit.

“Hm. Red throat, a bit of a temperature, no voice. You’re not dying,” she said. “You have a cold. Drink tea, stay in bed, don’t talk. That last one will be easy.”

“Hm. Rode keel, een beetje koorts, geen stem. Je gaat niet dood,” zei ze. “Je bent verkouden. Drink thee, blijf in bed, praat niet. Dat laatste wordt makkelijk.”

Sam took a pen and wrote on the back of a pizza menu: NEW JOB. STARTED LAST WEEK. I NEED A DOCTOR’S NOTE.

Sam pakte een pen en schreef op de achterkant van een pizzamenu: NIEUWE BAAN. VORIGE WEEK BEGONNEN. IK HEB EEN DOKTERSBRIEFJE NODIG.

“Then you need a real doctor. I’m a nurse, and I’m going to bed.” Maya was already at her door. “Leo can take you. He knows Dr. Weber on the corner. Leo, you go with him and you do the talking.”

“Dan heb je een echte dokter nodig. Ik ben verpleegkundige, en ik ga naar bed.” Maya stond al bij haar deur. “Leo kan je brengen. Hij kent dokter Weber op de hoek. Leo, jij gaat met hem mee en jij doet het woord.”

Leo put down his toast. He looked very, very happy. Sam didn’t.

Leo legde zijn toast neer. Hij keek heel erg blij. Sam niet.