Sara Knows

It is eight o’clock in the morning. There is snow on the window.

Het is acht uur in de ochtend. Er is sneeuw op het raam.

Sara is making coffee.

Sara maakt koffie.

Nina puts two photos on the table. She doesn’t say a word.

Nina legt twee foto’s op de tafel. Ze zegt geen woord.

Sara puts a plate of eggs on the table.

Sara legt een bord met eieren op de tafel.

“Eat something,” she says.

“Eet iets,” zegt ze.

“This is you. You are laughing.”

“Dit ben jij. Je lacht.”

“That is a very old photo.”

“Dat is een heel oude foto.”

“And this is my grandma. You know her.”

“En dit is mijn oma. Je kent haar.”

“The eggs are hot,” Sara says.

“De eieren zijn heet,” zegt Sara.

“How long do you know her?”

“Hoe lang ken je haar?”

Sara looks at the two young women.

Sara kijkt naar de twee jonge vrouwen.

“Fifty years,” she says.

“Vijftig jaar,” zegt ze.

“Every day I ask you about blue doors. Every day you say no.”

“Elke dag vraag ik je naar blauwe deuren. Elke dag zeg je nee.”

“Yes,” Sara says. “There is no door for you in this town.”

“Ja,” zegt Sara. “Er is geen deur voor jou in deze stad.”