Sara weet het

Het is acht uur in de ochtend. Er is sneeuw op het raam.

It is eight o’clock in the morning. There is snow on the window.

Sara maakt koffie.

Sara is making coffee.

Nina legt twee foto’s op de tafel. Ze zegt geen woord.

Nina puts two photos on the table. She doesn’t say a word.

Sara legt een bord met eieren op de tafel.

Sara puts a plate of eggs on the table.

“Eet iets,” zegt ze.

“Eat something,” she says.

“Dit ben jij. Je lacht.”

“This is you. You are laughing.”

“Dat is een heel oude foto.”

“That is a very old photo.”

“En dit is mijn oma. Je kent haar.”

“And this is my grandma. You know her.”

“De eieren zijn heet,” zegt Sara.

“The eggs are hot,” Sara says.

“Hoe lang ken je haar?”

“How long do you know her?”

Sara kijkt naar de twee jonge vrouwen.

Sara looks at the two young women.

“Vijftig jaar,” zegt ze.

“Fifty years,” she says.

“Elke dag vraag ik je naar blauwe deuren. Elke dag zeg je nee.”

“Every day I ask you about blue doors. Every day you say no.”

“Ja,” zegt Sara. “Er is geen deur voor jou in deze stad.”

“Yes,” Sara says. “There is no door for you in this town.”