Sara Biliyor

Sabah saat sekiz. Pencerede kar var.

It is eight o’clock in the morning. There is snow on the window.

Sara kahve yapıyor.

Sara is making coffee.

Nina masaya iki fotoğraf koyuyor. Bir kelime demiyor.

Nina puts two photos on the table. She doesn’t say a word.

Sara masaya bir tabak yumurta koyuyor.

Sara puts a plate of eggs on the table.

“Bir şey ye,” diyor.

“Eat something,” she says.

“Bu sizsiniz. Gülüyorsunuz.”

“This is you. You are laughing.”

“O çok eski bir fotoğraf.”

“That is a very old photo.”

“Ve bu benim babaannem. Onu tanıyorsunuz.”

“And this is my grandma. You know her.”

“Yumurtalar sıcak,” diyor Sara.

“The eggs are hot,” Sara says.

“Onu ne kadar zamandır tanıyorsunuz?”

“How long do you know her?”

Sara iki genç kadına bakıyor.

Sara looks at the two young women.

“Elli yıl,” diyor.

“Fifty years,” she says.

“Her gün size mavi kapıları soruyorum. Her gün hayır diyorsunuz.”

“Every day I ask you about blue doors. Every day you say no.”

“Evet,” diyor Sara. “Bu şehirde senin için kapı yok.”

“Yes,” Sara says. “There is no door for you in this town.”