One Hundred and Sixty-Eight Dots

1

1

For forty years Ernesto and Pablo played dominoes every day, sometimes in the afternoon and sometimes in the evening. They always sat at the same table, in front of Ernesto’s house in a small street in Havana.

Ο Ερνέστο και ο Πάμπλο έπαιξαν ντόμινο κάθε μέρα για σαράντα χρόνια, μερικές φορές το απόγευμα και μερικές φορές το βράδυ. Κάθονταν πάντα στο ίδιο τραπέζι, μπροστά από το σπίτι του Ερνέστο σε έναν μικρό δρόμο στην Αβάνα.

The tiles were old. Ernesto’s father made them out of black wood seventy years ago. The dots were small, shallow holes with white paint. Now the paint was grey and thin. The tiles lay in a small wooden box, and Ernesto loved them. He was a carpenter, like his father.

Τα πιόνια ήταν παλιά. Ο πατέρας του Ερνέστο τα έφτιαξε πριν από εβδομήντα χρόνια από μαύρο ξύλο. Οι κουκκίδες ήταν μικρές, ρηχές τρύπες με άσπρη μπογιά. Τώρα η μπογιά ήταν γκρίζα και λεπτή. Τα πιόνια ήταν σε ένα μικρό ξύλινο κουτί, και ο Ερνέστο τα αγαπούσε. Ήταν μαραγκός, όπως ο πατέρας του.

Next to the box there was always a notebook. In it the two of them wrote down every game: the day, the time and the name of the winner. Every year they had a new notebook. Whoever was ahead at the end of the year won the year.

Δίπλα στο κουτί ήταν πάντα ένα τετράδιο. Εκεί οι δυο τους έγραφαν κάθε παρτίδα: την ημέρα, την ώρα και το όνομα του νικητή. Κάθε χρόνο είχαν ένα καινούριο τετράδιο. Όποιος ήταν μπροστά στο τέλος του χρόνου, κέρδιζε τη χρονιά.

For thirty-nine years Pablo always won. Never by many games, but always. He thought faster and counted better, and he liked to say so.

Για τριάντα εννέα χρόνια κέρδισε πάντα ο Πάμπλο. Ποτέ με πολλές παρτίδες διαφορά, αλλά πάντα. Σκεφτόταν πιο γρήγορα και μετρούσε καλύτερα, και του άρεσε να το λέει.

But this year everything was different. Since the spring Ernesto had won a lot of games, more than before. At the end of October he was ahead for the first time: one game ahead of Pablo. Ernesto opened the notebook every day and looked at the number. He was very proud.

Αλλά φέτος όλα ήταν διαφορετικά. Από την άνοιξη ο Ερνέστο κέρδισε πολλές παρτίδες, περισσότερες από παλιά. Στο τέλος Οκτωβρίου ήταν για πρώτη φορά μπροστά: μία παρτίδα μπροστά από τον Πάμπλο. Ο Ερνέστο άνοιγε το τετράδιο κάθε μέρα και κοίταζε τον αριθμό. Ήταν πολύ περήφανος.

One Monday Pablo drank his coffee and said nothing for a long time. Then he said, “On Saturday I’m flying to Valencia, to my daughter Marisol. I’m moving in with her.”

Μια Δευτέρα ο Πάμπλο ήπιε τον καφέ του και δεν είπε τίποτα για πολλή ώρα. Μετά είπε: «Το Σάββατο πετάω για τη Βαλένθια, στην κόρη μου τη Μαρισόλ. Μετακομίζω σε αυτήν.»

“For good?” Ernesto asked.

«Για πάντα;» ρώτησε ο Ερνέστο.

“For good. She says that an old man shouldn’t live alone. On Friday we play for the last time.”

«Για πάντα. Λέει ότι ένας ηλικιωμένος άντρας δεν πρέπει να μένει μόνος. Την Παρασκευή παίζουμε για τελευταία φορά.»

Ernesto looked at the notebook for a long time. Then he laughed, but it was not a good laugh. “Then I win this year,” he said. “After thirty-nine years.”

Ο Ερνέστο κοίταξε για πολλή ώρα το τετράδιο. Μετά γέλασε, αλλά δεν ήταν καλό γέλιο. «Τότε κερδίζω εγώ φέτος», είπε. «Μετά από τριάντα εννέα χρόνια.»

“It isn’t Friday yet,” Pablo said.

«Δεν είναι ακόμα Παρασκευή», είπε ο Πάμπλο.