Honderdachtenzestig punten

1

1

Ernesto en Pablo hebben veertig jaar lang elke dag domino gespeeld, soms in de middag en soms in de avond. Ze hebben altijd aan dezelfde tafel gezeten, voor het huis van Ernesto in een kleine straat in Havana.

For forty years Ernesto and Pablo played dominoes every day, sometimes in the afternoon and sometimes in the evening. They always sat at the same table, in front of Ernesto’s house in a small street in Havana.

De stenen waren oud. De vader van Ernesto heeft ze zeventig jaar geleden van zwart hout gemaakt. De punten waren kleine, platte gaatjes met witte verf. Nu was de verf grijs en dun. De stenen hebben in een klein houten kistje gelegen, en Ernesto hield van ze. Hij was timmerman, net als zijn vader.

The tiles were old. Ernesto’s father made them out of black wood seventy years ago. The dots were small, shallow holes with white paint. Now the paint was grey and thin. The tiles lay in a small wooden box, and Ernesto loved them. He was a carpenter, like his father.

Naast het kistje heeft altijd een schrift gelegen. Daarin hebben ze allebei elk spel opgeschreven: de dag, de tijd en de naam van de winnaar. Elk jaar hadden ze een nieuw schrift. Wie aan het einde van het jaar voor stond, heeft het jaar gewonnen.

Next to the box there was always a notebook. In it the two of them wrote down every game: the day, the time and the name of the winner. Every year they had a new notebook. Whoever was ahead at the end of the year won the year.

Negenendertig jaar lang heeft Pablo altijd gewonnen. Nooit met veel spellen, maar altijd. Hij heeft sneller gedacht en beter geteld, en hij heeft dat graag gezegd.

For thirty-nine years Pablo always won. Never by many games, but always. He thought faster and counted better, and he liked to say so.

Maar in dit jaar was alles anders. Sinds de lente heeft Ernesto veel spellen gewonnen, meer dan vroeger. Eind oktober stond hij voor het eerst voor: één spel voor Pablo. Ernesto heeft het schrift elke dag opengemaakt en naar het getal gekeken. Hij was heel trots.

But this year everything was different. Since the spring Ernesto had won a lot of games, more than before. At the end of October he was ahead for the first time: one game ahead of Pablo. Ernesto opened the notebook every day and looked at the number. He was very proud.

Op een maandag heeft Pablo zijn koffie gedronken en lang niets gezegd. Toen heeft hij gezegd: “Op zaterdag vlieg ik naar Valencia, naar mijn dochter Marisol. Ik ga bij haar wonen.”

One Monday Pablo drank his coffee and said nothing for a long time. Then he said, “On Saturday I’m flying to Valencia, to my daughter Marisol. I’m moving in with her.”

“Voor altijd?”, heeft Ernesto gevraagd.

“For good?” Ernesto asked.

“Voor altijd. Ze zegt dat een oude man niet alleen moet wonen. Op vrijdag spelen we voor het laatst.”

“For good. She says that an old man shouldn’t live alone. On Friday we play for the last time.”

Ernesto heeft lang naar het schrift gekeken. Toen heeft hij gelachen, maar het was geen fijne lach. “Dan win ik dit jaar”, heeft hij gezegd. “Na negenendertig jaar.”

Ernesto looked at the notebook for a long time. Then he laughed, but it was not a good laugh. “Then I win this year,” he said. “After thirty-nine years.”

“Het is nog geen vrijdag”, heeft Pablo gezegd.

“It isn’t Friday yet,” Pablo said.