Πήγαινε, λοιπόν

Ο Ben δεν έφυγε εκείνο το βράδυ. Ήταν θυμωμένος μαζί μου και είχε κάθε δικαίωμα, αλλά η Edith τον χρειαζόταν, και ο Ben κάνει ό,τι χρειάζεται η Edith. Κάθισε ξανά και πήρε το στυλό. Δεν με κοίταξε.

Ben didn’t leave that night. He was angry with me, and he had every right to be, but Edith needed him, and Ben does what Edith needs. He sat down again and picked up the pen. He didn’t look at me.

«Amara», είπε η Edith. «Πρέπει να απαντήσουμε πρώτα στην Amara. Δεν ξέρω ακόμα τι να πω.»

“Amara,” said Edith. “We must answer Amara first. I still don’t know what to say.”

Σηκώθηκα. «Δώστε μου μία ώρα», είπα.

I stood up. “Give me an hour,” I said.

Έτρεξα απέναντι στην πλατεία, στο μαγαζί. Ο πατέρας μου ήταν πίσω από τον πάγκο και έλυνε το σταυρόλεξο της βραδινής εφημερίδας, με τα γυαλιά στη μύτη. Το μαγαζί ήταν άδειο.

I ran across the square to the shop. My father was behind the counter, doing the crossword in the evening paper, with his glasses on his nose. The shop was empty.

«Baba», είπα. «Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.»

“Baba,” I said. “I need your help.”

Άφησε το στυλό. Σε πέντε χρόνια δεν του είχα πει ποτέ αυτά τα λόγια. Νομίζω ότι δεν τα είχα πει ούτε σε δέκα.

He put down his pen. In five years I had never said those words to him. I don’t think I had said them in ten.

«Amara Mensah», είπα. «Ένα κορίτσι, εννιά χρονών, που ήρθε εδώ πρόσφατα. Ο πατέρας της είναι στο νοσοκομείο με σπασμένη πλάτη. Ξέρεις κάτι για εκείνη; Οτιδήποτε;»

“Amara Mensah,” I said. “A little girl, nine, who came here recently. Her father is in hospital with a broken back. Do you know anything about her? Anything at all?”

Με κοίταξε πολλή ώρα. Δεν ρώτησε γιατί ήθελα να μάθω. Νομίζω ότι ήξερε ήδη πού ήμουν κάθε βράδυ.

He looked at me for a long moment. He didn’t ask why I wanted to know. I think he already knew where I had been every evening.

«Μένει με τη θεία της πάνω από το πλυντήριο», είπε. «Είναι βοσκός στην παιδική παράσταση. Η δασκάλα, η Clara Novak, αγοράζει εδώ τα γλυκά για τα παιδιά κάθε Πέμπτη. Την περασμένη εβδομάδα μου είπε κάτι.» Έβγαλε τα γυαλιά του. «Θέλει τα παιδιά να πάνε στο νοσοκομείο την παραμονή των Χριστουγέννων, μετά την παράσταση, και να τραγουδήσουν για τους ασθενείς. Με τις στολές τους. Το ζητάει από το νοσοκομείο και από τον ιερέα.»

“She lives with her aunt above the launderette,” he said. “She is a shepherd in the children’s play. The teacher, Clara Novak, buys the sweets for the children here, every Thursday. Last week she told me something.” He took his glasses off. “She wants the children to go to the hospital on Christmas Eve, after the play, and sing for the patients. In their costumes. She is asking the hospital and the priest.”

Τον φίλησα στο μάγουλο, πάνω από τον πάγκο. Μετά δεν έτρεξα πίσω στην Edith. Έτρεξα πρώτα στο σχολείο, όπου τα φώτα ήταν ακόμα αναμμένα, και βρήκα την Clara Novak μόνη στην τάξη της να κόβει χάρτινα αστέρια.

I kissed him on the cheek, across the counter. Then I didn’t run back to Edith. I ran to the school first, where the lights were still on, and found Clara Novak alone in her classroom, cutting out paper stars.

Δεν χάρηκε που είδε δημοσιογράφο. Μου είπε ότι η παράσταση της Γέννησης ήταν ήδη εφιάλτης, ότι το νοσοκομείο δεν είχε πει ναι, ότι ο Father Tom δεν είχε ρωτήσει τον επίσκοπο, και ότι σαράντα παιδιά με στολές στο χιόνι ήταν εφιάλτης. Της είπα ότι κάποιος στην πλατεία θα ήθελε πολύ να γίνει. Δεν είπα ποιος. Είπα ότι θα τηλεφωνούσα η ίδια στο νοσοκομείο το πρωί και ότι θα στεκόμουν με τα παιδιά στο χιόνι, αν χρειαζόταν άλλος ενήλικας. Με κοίταξε πολλή ώρα και μετά είπε ότι θα προσπαθήσει.

She was not pleased to see a journalist. She told me that the nativity play was already a nightmare, that the hospital hadn’t said yes, that Father Tom hadn’t asked the bishop, and that forty children in costumes in the snow was a nightmare. I told her that someone on the square would very much like it to happen. I didn’t say who. I said I would phone the hospital myself in the morning and stand with the children in the snow if she needed another adult. She looked at me for a long time, and then she said she would try.

Μετά έτρεξα πίσω στην Edith.

Then I ran back to Edith.

Η Edith άκουσε. Μετά έκλεισε τα μάτια και έμεινε σιωπηλή πολλή ώρα, και ο Ben περίμενε με το στυλό πάνω από το χαρτί.

Edith listened. Then she closed her eyes and was quiet for a long time, and Ben waited with the pen above the paper.

«Αγαπητή Amara», είπε επιτέλους. «Σε ευχαριστώ για το γράμμα σου. Ήταν θαρραλέο γράμμα. Δεν μπορώ να φέρω τον πατέρα σου σπίτι για τα Χριστούγεννα. Η πλάτη του θέλει χρόνο, και οι γιατροί που τον φροντίζουν είναι σοφοί. Άκουσέ με όμως προσεκτικά. Αν ο πατέρας σου δεν μπορεί να έρθει στα Χριστούγεννα, τότε την παραμονή των Χριστουγέννων, τα Χριστούγεννα θα πάνε σε εκείνον. Πρόσεχε και θα δεις. Με αγάπη, N.»

“Dear Amara,” she said at last. “Thank you for your letter. It was a brave letter to write. I cannot bring your father home for Christmas. His back needs time, and the doctors who look after him are wise. But listen to me carefully. If your father cannot come to Christmas, then on Christmas Eve, Christmas will come to him. Watch, and you will see. With love, N.”