No to idź

Ben nie wyszedł tego wieczoru. Był na mnie zły i miał do tego pełne prawo, ale Edith go potrzebowała, a Ben robi to, czego potrzebuje Edith. Usiadł z powrotem i wziął pióro. Nie patrzył na mnie.

Ben didn’t leave that night. He was angry with me, and he had every right to be, but Edith needed him, and Ben does what Edith needs. He sat down again and picked up the pen. He didn’t look at me.

– Amara – powiedziała Edith. – Najpierw musimy odpowiedzieć Amarze. Nadal nie wiem, co napisać.

“Amara,” said Edith. “We must answer Amara first. I still don’t know what to say.”

Wstałam. – Proszę mi dać godzinę – powiedziałam.

I stood up. “Give me an hour,” I said.

Przebiegłam plac do sklepu. Mój ojciec stał za ladą i rozwiązywał krzyżówkę z wieczornej gazety, z okularami na nosie. W sklepie nikogo nie było.

I ran across the square to the shop. My father was behind the counter, doing the crossword in the evening paper, with his glasses on his nose. The shop was empty.

– Baba – powiedziałam. – Potrzebuję twojej pomocy.

“Baba,” I said. “I need your help.”

Odłożył długopis. Przez pięć lat nigdy nie powiedziałam mu tych słów. Chyba nie mówiłam ich od dziesięciu.

He put down his pen. In five years I had never said those words to him. I don’t think I had said them in ten.

– Amara Mensah – powiedziałam. – Dziewczynka, dziewięć lat, przyjechała tu niedawno. Jej tata jest w szpitalu ze złamanym kręgosłupem. Wiesz coś o niej? Cokolwiek?

“Amara Mensah,” I said. “A little girl, nine, who came here recently. Her father is in hospital with a broken back. Do you know anything about her? Anything at all?”

Długo na mnie patrzył. Nie zapytał, dlaczego chcę wiedzieć. Myślę, że już wiedział, gdzie byłam każdego wieczoru.

He looked at me for a long moment. He didn’t ask why I wanted to know. I think he already knew where I had been every evening.

– Mieszka z ciocią nad pralnią – powiedział. – W jasełkach jest pasterzem. Nauczycielka, Clara Novak, co czwartek kupuje tu słodycze dla dzieci. W zeszłym tygodniu coś mi powiedziała. – Zdjął okulary. – Chce, żeby dzieci poszły w Wigilię do szpitala, po jasełkach, i zaśpiewały dla chorych. W kostiumach. Pyta o zgodę szpital i księdza.

“She lives with her aunt above the launderette,” he said. “She is a shepherd in the children’s play. The teacher, Clara Novak, buys the sweets for the children here, every Thursday. Last week she told me something.” He took his glasses off. “She wants the children to go to the hospital on Christmas Eve, after the play, and sing for the patients. In their costumes. She is asking the hospital and the priest.”

Pocałowałam go w policzek nad ladą. Potem nie pobiegłam z powrotem do Edith. Pobiegłam najpierw do szkoły, gdzie nadal paliło się światło, i zastałam Clarę Novak samą w klasie, jak wycinała papierowe gwiazdy.

I kissed him on the cheek, across the counter. Then I didn’t run back to Edith. I ran to the school first, where the lights were still on, and found Clara Novak alone in her classroom, cutting out paper stars.

Nie ucieszyła się na widok dziennikarki. Powiedziała mi, że jasełka to już koszmar, że szpital jeszcze się nie zgodził, że ojciec Tom nie zapytał biskupa i że czterdzieści dzieci w kostiumach na śniegu to koszmar. Powiedziałam jej, że ktoś na placu bardzo chciałby, żeby to się udało. Nie powiedziałam, kto. Powiedziałam, że rano sama zadzwonię do szpitala i będę stała z dziećmi na śniegu, jeśli będzie jej potrzebna jeszcze jedna dorosła osoba. Długo na mnie patrzyła, a potem powiedziała, że spróbuje.

She was not pleased to see a journalist. She told me that the nativity play was already a nightmare, that the hospital hadn’t said yes, that Father Tom hadn’t asked the bishop, and that forty children in costumes in the snow was a nightmare. I told her that someone on the square would very much like it to happen. I didn’t say who. I said I would phone the hospital myself in the morning and stand with the children in the snow if she needed another adult. She looked at me for a long time, and then she said she would try.

Potem pobiegłam z powrotem do Edith.

Then I ran back to Edith.

Edith słuchała. Potem zamknęła oczy i długo milczała, a Ben czekał z piórem nad papierem.

Edith listened. Then she closed her eyes and was quiet for a long time, and Ben waited with the pen above the paper.

– „Droga Amaro – powiedziała w końcu. – Dziękuję za Twój list. Napisanie go wymagało odwagi. Nie mogę zabrać Twojego taty do domu na Boże Narodzenie. Jego plecy potrzebują czasu, a lekarze, którzy się nim opiekują, są mądrzy. Ale posłuchaj mnie uważnie. Jeśli Twój tata nie może przyjść na Boże Narodzenie, to w Wigilię Boże Narodzenie przyjdzie do niego. Patrz, a zobaczysz. Z miłością, N.”

“Dear Amara,” she said at last. “Thank you for your letter. It was a brave letter to write. I cannot bring your father home for Christmas. His back needs time, and the doctors who look after him are wise. But listen to me carefully. If your father cannot come to Christmas, then on Christmas Eve, Christmas will come to him. Watch, and you will see. With love, N.”