Ga dan maar

Ben ging die avond niet weg. Hij was boos op mij, en hij had er alle reden toe, maar Edith had hem nodig, en Ben doet wat Edith nodig heeft. Hij ging weer zitten en pakte de pen. Hij keek me niet aan.

Ben didn’t leave that night. He was angry with me, and he had every right to be, but Edith needed him, and Ben does what Edith needs. He sat down again and picked up the pen. He didn’t look at me.

“Amara,” zei Edith. “We moeten eerst Amara antwoorden. Ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen.”

“Amara,” said Edith. “We must answer Amara first. I still don’t know what to say.”

Ik stond op. “Geef me een uur,” zei ik.

I stood up. “Give me an hour,” I said.

Ik rende over het plein naar de winkel. Mijn vader stond achter de toonbank en deed de kruiswoordpuzzel in de avondkrant, met zijn bril op zijn neus. De winkel was leeg.

I ran across the square to the shop. My father was behind the counter, doing the crossword in the evening paper, with his glasses on his nose. The shop was empty.

“Baba,” zei ik. “Ik heb je hulp nodig.”

“Baba,” I said. “I need your help.”

Hij legde zijn pen neer. In vijf jaar had ik die woorden nooit tegen hem gezegd. Ik denk dat ik ze in tien jaar niet had gezegd.

He put down his pen. In five years I had never said those words to him. I don’t think I had said them in ten.

“Amara Mensah,” zei ik. “Een meisje van negen, dat hier nog niet lang woont. Haar vader ligt in het ziekenhuis met een gebroken rug. Weet je iets over haar? Iets dan ook?”

“Amara Mensah,” I said. “A little girl, nine, who came here recently. Her father is in hospital with a broken back. Do you know anything about her? Anything at all?”

Hij keek me lang aan. Hij vroeg niet waarom ik het wilde weten. Ik denk dat hij al wist waar ik elke avond was geweest.

He looked at me for a long moment. He didn’t ask why I wanted to know. I think he already knew where I had been every evening.

“Ze woont bij haar tante boven de wasserette,” zei hij. “Ze is herder in het kerstspel van de kinderen. De juf, Clara Novak, koopt hier elke donderdag de snoepjes voor de kinderen. Vorige week vertelde ze me iets.” Hij deed zijn bril af. “Ze wil dat de kinderen op kerstavond na het spel naar het ziekenhuis gaan en voor de patiënten zingen. In hun kostuums. Ze vraagt het aan het ziekenhuis en aan de priester.”

“She lives with her aunt above the launderette,” he said. “She is a shepherd in the children’s play. The teacher, Clara Novak, buys the sweets for the children here, every Thursday. Last week she told me something.” He took his glasses off. “She wants the children to go to the hospital on Christmas Eve, after the play, and sing for the patients. In their costumes. She is asking the hospital and the priest.”

Ik kuste hem over de toonbank op zijn wang. Daarna rende ik niet terug naar Edith. Ik rende eerst naar de school, waar het licht nog brandde, en vond Clara Novak alleen in haar klas, bezig papieren sterren uit te knippen.

I kissed him on the cheek, across the counter. Then I didn’t run back to Edith. I ran to the school first, where the lights were still on, and found Clara Novak alone in her classroom, cutting out paper stars.

Ze was niet blij om een journalist te zien. Ze zei dat het kerstspel al een nachtmerrie was, dat het ziekenhuis nog geen ja had gezegd, dat Father Tom het nog niet aan de bisschop had gevraagd, en dat veertig kinderen in kostuums in de sneeuw een nachtmerrie was. Ik zei dat iemand op het plein heel graag wilde dat het gebeurde. Ik zei niet wie. Ik zei dat ik morgenochtend zelf het ziekenhuis zou bellen en met de kinderen in de sneeuw zou staan als ze nog een volwassene nodig had. Ze keek me lang aan, en toen zei ze dat ze het zou proberen.

She was not pleased to see a journalist. She told me that the nativity play was already a nightmare, that the hospital hadn’t said yes, that Father Tom hadn’t asked the bishop, and that forty children in costumes in the snow was a nightmare. I told her that someone on the square would very much like it to happen. I didn’t say who. I said I would phone the hospital myself in the morning and stand with the children in the snow if she needed another adult. She looked at me for a long time, and then she said she would try.

Daarna rende ik terug naar Edith.

Then I ran back to Edith.

Edith luisterde. Toen sloot ze haar ogen en was lang stil, en Ben wachtte met de pen boven het papier.

Edith listened. Then she closed her eyes and was quiet for a long time, and Ben waited with the pen above the paper.

“Lieve Amara,” zei ze ten slotte. “Bedankt voor je brief. Het was een dappere brief om te schrijven. Ik kan je vader met Kerstmis niet naar huis brengen. Zijn rug heeft tijd nodig, en de dokters die voor hem zorgen zijn wijs. Maar luister goed naar mij. Als je vader niet naar Kerstmis kan komen, dan komt Kerstmis op kerstavond naar hem. Kijk goed, dan zie je het. Met liefde, N.”

“Dear Amara,” she said at last. “Thank you for your letter. It was a brave letter to write. I cannot bring your father home for Christmas. His back needs time, and the doctors who look after him are wise. But listen to me carefully. If your father cannot come to Christmas, then on Christmas Eve, Christmas will come to him. Watch, and you will see. With love, N.”