Tools

Tools

เครื่องมือ

“You again! Good evening!”

“คุณอีกแล้ว สวัสดีตอนเย็นค่ะ”

It is Tuesday, 9:15. The tall man with the black case gets on. The long coat. The sad face. The first seat.

วันนี้เป็นวันอังคาร เวลา 9:15 ชายตัวสูงที่มีกระเป๋าใบสีดำขึ้นรถมา เสื้อโค้ตตัวยาว ใบหน้าเศร้า ที่นั่งตัวแรก

“Good evening.”

“สวัสดีตอนเย็นครับ”

“I’m Rosa. And you are...?”

“ฉันชื่อโรซาค่ะ แล้วคุณคือ...?”

He looks at me in the mirror for a long time.

เขามองฉันในกระจกเป็นเวลานาน

“Jonas.”

“โยนาสครับ”

“Jonas! Good. Now we are friends.”

“โยนาส ดีจัง ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะคะ”

He doesn’t say yes. He doesn’t say no. I drive.

เขาไม่พูดว่าใช่ เขาไม่พูดว่าไม่ใช่ ฉันขับรถ

On Wednesday I ask about the case. It is black and heavy. He always has it on his knees.

วันพุธฉันถามเรื่องกระเป๋า มันสีดำและหนัก เขาวางมันไว้บนเข่าเสมอ

“What’s in there, Jonas? A gun?”

“ในนั้นมีอะไรคะโยนาส ปืนเหรอ”

“No. Tools.”

“ไม่ใช่ครับ เครื่องมือครับ”

“Tools? What tools?”

“เครื่องมือเหรอคะ เครื่องมืออะไร”

“Small tools.”

“เครื่องมือเล็กๆ ครับ”