เครื่องมือ

“คุณอีกแล้ว สวัสดีตอนเย็นค่ะ”

“You again! Good evening!”

วันนี้เป็นวันอังคาร เวลา 9:15 ชายตัวสูงที่มีกระเป๋าใบสีดำขึ้นรถมา เสื้อโค้ตตัวยาว ใบหน้าเศร้า ที่นั่งตัวแรก

It is Tuesday, 9:15. The tall man with the black case gets on. The long coat. The sad face. The first seat.

“สวัสดีตอนเย็นครับ”

“Good evening.”

“ฉันชื่อโรซาค่ะ แล้วคุณคือ...?”

“I’m Rosa. And you are...?”

เขามองฉันในกระจกเป็นเวลานาน

He looks at me in the mirror for a long time.

“โยนาสครับ”

“Jonas.”

“โยนาส ดีจัง ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะคะ”

“Jonas! Good. Now we are friends.”

เขาไม่พูดว่าใช่ เขาไม่พูดว่าไม่ใช่ ฉันขับรถ

He doesn’t say yes. He doesn’t say no. I drive.

วันพุธฉันถามเรื่องกระเป๋า มันสีดำและหนัก เขาวางมันไว้บนเข่าเสมอ

On Wednesday I ask about the case. It is black and heavy. He always has it on his knees.

“ในนั้นมีอะไรคะโยนาส ปืนเหรอ”

“What’s in there, Jonas? A gun?”

“ไม่ใช่ครับ เครื่องมือครับ”

“No. Tools.”

“เครื่องมือเหรอคะ เครื่องมืออะไร”

“Tools? What tools?”

“เครื่องมือเล็กๆ ครับ”

“Small tools.”

เครื่องมือเล็กๆ ตอนกลางคืน ในโบสถ์ที่ปิดแล้ว โบสถ์เก่ามีทองและเงิน ถ้วยเงิน เทียนทอง ฉันไม่ชอบความคิดนี้ ฉันพยายามพูดตลก

Small tools, at night, in a closed church. Old churches have gold and silver. Silver cups, gold candles. I don’t like this idea. I try to be funny.