Hamid’s Promise

The snow comes on Saturday at three o’clock. By five the city is white.

หิมะตกในวันเสาร์ตอน 3 โมง พอ 5 โมงเมืองก็เป็นสีขาว

Snow on Line 24 is slow. The bus is slow. The people are slow. Everybody is cold and angry. At the stop by the river a man shouts at me. I am six minutes late, because of the snow. I don’t shout back.

หิมะบนสาย 24 วิ่งช้า รถบัสช้า ผู้คนก็ช้า ทุกคนหนาวและโกรธ ที่ป้ายรถข้างแม่น้ำมีผู้ชายคนหนึ่งตะโกนใส่ฉัน ฉันมาช้า 6 นาทีเพราะหิมะ ฉันไม่ตะโกนกลับ

At 9:15 Jonas gets on. There is snow on his dark coat and in his long hair.

ตอน 9:15 โจนาสขึ้นรถมา มีหิมะบนเสื้อโค้ตสีเข้มและในผมยาวของเขา

“Good evening,” he says.

เขาพูดว่า “สวัสดีตอนเย็น”

“Good evening.”

“สวัสดีตอนเย็น”

Then nothing. He sits in the first seat with his case. He looks out of the window.

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร เขานั่งที่ที่นั่งตัวแรกพร้อมกระเป๋าใบนั้น เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

I want to talk about last night. The sound, the light, his white face. I open my mouth. I close it. I talk about the snow. He says “Yes.” I talk about the angry man by the river. He says nothing.

ฉันอยากคุยเรื่องเมื่อคืน เสียง แสง ใบหน้าสีขาวของเขา ฉันอ้าปาก ฉันปิดปาก ฉันคุยเรื่องหิมะ เขาพูดว่า “ใช่” ฉันคุยเรื่องผู้ชายที่โกรธข้างแม่น้ำ เขาไม่พูดอะไร

Then I stop. I have nothing to say. Me! Rosa Ferreira, with nothing to say. Twenty-five minutes, and only the sound of the engine.

แล้วฉันก็หยุด ฉันไม่มีอะไรจะพูด ฉันเนี่ยนะ! โรซา เฟอร์เรรา ที่ไม่มีอะไรจะพูด 25 นาที และมีแค่เสียงของเครื่องยนต์

At the last stop he gets off. “Good night.”

ที่ป้ายสุดท้ายเขาลงจากรถ “ราตรีสวัสดิ์”

“Jonas...”

“โจนาส...”

But the door is closed. He is gone, across the white square.

แต่ประตูปิดแล้ว เขาไปแล้ว ข้ามจัตุรัสสีขาวไป

At 11:50 I am on the square for the last time. Tonight I don’t stop next to the church. I stop next to Hamid’s shop.

ตอน 11:50 ฉันอยู่ที่จัตุรัสเป็นครั้งสุดท้าย คืนนี้ฉันไม่จอดข้างโบสถ์ ฉันจอดข้างร้านของฮามิด

Hamid is at his door with his broom. He is cleaning the snow from his step.

ฮามิดอยู่ที่ประตูพร้อมไม้กวาดของเขา เขากำลังกวาดหิมะออกจากบันได

I get off the bus. “Good evening, Hamid.”

ฉันลงจากรถบัส “สวัสดีตอนเย็น ฮามิด”