Flour, Water, Salt

Walter turns on the light. Then he turns on the radio. There is music. “Wash your hands,” he says. Ana washes her hands.

วอลเตอร์เปิดไฟ หลังจากนั้นเขาเปิดวิทยุ มีเสียงเพลง “ล้างมือ” เขาพูด อานาล้างมือ

On the big table, there is a big bowl. Walter puts flour in the bowl. “Flour,” he says. Then he puts in water. “Water. Warm, not hot.” Then a little salt. “Salt. Not a lot.”

บนโต๊ะตัวใหญ่มีชามใบใหญ่ วอลเตอร์ใส่แป้งลงในชาม “แป้ง” เขาพูด หลังจากนั้นเขาใส่น้ำ “น้ำ น้ำอุ่น ไม่ใช่น้ำร้อน” หลังจากนั้นใส่เกลือนิดหน่อย “เกลือ ไม่เยอะ”

“Flour, water, salt,” Ana says. She takes her phone. She wants to write the new words.

“แป้ง น้ำ เกลือ” อานาพูด เธอหยิบโทรศัพท์ เธออยากเขียนคำใหม่

“No phone,” Walter says. “Hands. Look.” He pushes the dough with his big hands. Push, turn, push, turn.

“ไม่ใช้โทรศัพท์” วอลเตอร์พูด “ใช้มือ ดูสิ” เขานวดโดด้วยมือใหญ่ของเขา นวด หมุน นวด หมุน

Ana tries. The dough is on her hands. It is on the table. It is on her jumper. “Walter, it is… it is in every place.”

อานาลองทำ โดติดมือเธอ โดอยู่บนโต๊ะ โดอยู่บนเสื้อกันหนาวของเธอ “คุณวอลเตอร์คะ มัน... มันอยู่ทุกที่เลยค่ะ”

“Everywhere,” Walter says. He doesn’t laugh. “Again. Slowly.”

“ทุกที่” วอลเตอร์พูด เขาไม่หัวเราะ “ทำอีกรอบ ช้าๆ”

They work. The clock on the wall says four o’clock. Ana makes small rolls. Her rolls are not round. Walter’s rolls are all the same.

พวกเขาทำงาน นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลา 4 นาฬิกา อานาทำขนมปังก้อนกลมเล็กๆ ขนมปังของเธอไม่กลม ขนมปังของวอลเตอร์เหมือนกันหมด

Ana takes a tray from the oven. “Not with your hands! It’s hot!” Walter says. Ana puts the tray down fast. “Sorry. Sorry, sorry.”

อานาหยิบถาดออกจากเตาอบ “อย่าใช้มือจับ มันร้อน” วอลเตอร์พูด อานาวางถาดลงเร็วๆ “ขอโทษค่ะ ขอโทษ ขอโทษค่ะ”

“Don’t say sorry. Use this.” He gives her a thick cloth.

“ไม่ต้องขอโทษ ใช้ผ้านี่” เขาส่งผ้าหนาให้เธอ

Then Walter takes a big loaf from a tray. His hands shake. The loaf falls on the floor. Walter looks at his hands. Ana looks at his hands too.

หลังจากนั้นวอลเตอร์หยิบขนมปังแถวใหญ่ออกจากถาด มือของเขาสั่น ขนมปังแถวตกลงบนพื้น วอลเตอร์มองดูมือของเขา อานามองดูมือของเขาเหมือนกัน

“Don’t look at me,” he says. “Work.”

“อย่ามองฉัน” เขาพูด “ทำงาน”

Ana doesn’t say a word. She picks up the loaf and puts it on the table.

อานาไม่พูดอะไรสักคำ เธอเก็บขนมปังแถวขึ้นมาแล้ววางบนโต๊ะ

At ten to five, Walter goes to the front of the shop. Ana hears the bell over the door. People come in. They want bread and rolls. Ana stays at the back with the oven.

เวลา 4 นาฬิกา 50 นาที วอลเตอร์เดินไปหน้าร้าน อานาได้ยินเสียงกระดิ่งเหนือประตู คนเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาอยากได้ขนมปังแถวและขนมปังก้อนกลม อานาอยู่ด้านหลังกับเตาอบ

At six o’clock, a girl comes down the stairs. She is tall, with long red hair. She has big headphones round her neck. “Toast, Grandad!” she says. Then she sees Ana. “Oh. You’re the new one.”

เวลา 6 นาฬิกา เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงบันไดมา เธอตัวสูง ผมยาวสีแดง เธอใส่หูฟังอันใหญ่รอบคอ “ขอขนมปังปิ้งหน่อย คุณปู่” เธอพูด หลังจากนั้นเธอเห็นอานา “โอ้ เธอเป็นคนใหม่เหรอ”