The First Customer

“From the bakery,” Ana says. “From the back step. In the morning, the bread isn’t there. Only the bag. Like this.”

«Από τον φούρνο», λέει η Άνα. «Από το πίσω σκαλί. Το πρωί, το ψωμί δεν είναι εκεί. Μόνο η τσάντα. Έτσι».

Priya picks up the paper square. She looks at it. Then she puts it in Ana’s hand and closes Ana’s fingers on it.

Η Πρίγια παίρνει το χάρτινο τετράγωνο. Το κοιτάζει. Μετά το βάζει στο χέρι της Άνα και κλείνει τα δάχτυλα της Άνα επάνω του.

“Keep it in your pocket, my dear,” she says. “And don’t show it to Walter. Please.”

«Κράτησέ το στην τσέπη σου, καλή μου», λέει. «Και μην το δείξεις στον Γουόλτερ. Σε παρακαλώ».

“Why? Who takes the bread? Do you know?”

«Γιατί; Ποιος παίρνει το ψωμί; Ξέρεις;»

Priya smiles again, but it is not a real smile. “Your cake, Ana. Don’t forget your cake.” And she starts to talk about the weather.

Η Πρίγια χαμογελάει ξανά, αλλά δεν είναι αληθινό χαμόγελο. «Το κέικ σου, Άνα. Μην ξεχάσεις το κέικ σου». Και αρχίζει να μιλά για τον καιρό.

That night, at three o’clock, Ana is in the bakery again. The bag is on the back step again. Walter doesn’t talk about it. Ana doesn’t ask.

Εκείνη τη νύχτα, στις τρεις, η Άνα είναι πάλι στον φούρνο. Η τσάντα είναι πάλι στο πίσω σκαλί. Ο Γουόλτερ δεν μιλά για αυτό. Η Άνα δεν ρωτά.

At twenty to five, Walter says, “Today you sell. I’m busy with the oven. Rolls are one pound fifty. Coffee is one pound eighty. Tea is one pound twenty. The prices are on the wall.”

Στις πέντε παρά είκοσι, ο Γουόλτερ λέει: «Σήμερα πουλάς εσύ. Εγώ δουλεύω με τον φούρνο. Τα ψωμάκια κάνουν μία λίρα και πενήντα. Ο καφές κάνει μία λίρα και ογδόντα. Το τσάι κάνει μία λίρα και είκοσι. Οι τιμές είναι στον τοίχο».

“I sell? Alone?”

«Πουλάω εγώ; Μόνη μου;»

“Alone. You can count, can’t you?”

«Μόνη σου. Μπορείς να μετρήσεις, έτσι δεν είναι;»

At ten to five, a big green bus stops outside. On the front of the bus, there is a number: N7. The driver gets off. He comes into the shop. The bell over the door rings.

Στις πέντε παρά δέκα, ένα μεγάλο πράσινο λεωφορείο σταματά έξω. Μπροστά στο λεωφορείο, έχει ένα νούμερο: N7. Ο οδηγός κατεβαίνει. Μπαίνει στο μαγαζί. Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτυπά.

He is tall, with a short beard and a woolly hat. He has a yellow jacket. “Good morning!” he says. Then he stops. “You’re not Walter.”

Είναι ψηλός, με κοντό μούσι και μάλλινο σκούφο. Φοράει κίτρινο μπουφάν. «Καλημέρα!» λέει. Μετά σταματά. «Δεν είσαι ο Γουόλτερ».

“No. I’m Ana. I’m the new night baker.”

«Όχι. Είμαι η Άνα. Είμαι η νέα νυχτερινή φουρνάρισσα».

“Good! Walter isn’t nice at five in the morning,” he says, and he laughs. “I’m Daniel. I drive the night bus. Every morning, I want two cheese rolls and a coffee. Every morning, the same.”

«Ωραία! Ο Γουόλτερ δεν είναι καλός στις πέντε το πρωί», λέει, και βάζει τα γέλια. «Είμαι ο Ντάνιελ. Οδηγώ το νυχτερινό λεωφορείο. Κάθε πρωί, θέλω δύο ψωμάκια με τυρί και έναν καφέ. Κάθε πρωί, το ίδιο».

Ana puts two cheese rolls in a bag. She makes the coffee. Her hands are slow. She looks at the prices on the wall.

Η Άνα βάζει δύο ψωμάκια με τυρί σε μια σακούλα. Φτιάχνει τον καφέ. Τα χέρια της είναι αργά. Κοιτάζει τις τιμές στον τοίχο.