The First Customer

“From the bakery,” Ana says. “From the back step. In the morning, the bread isn’t there. Only the bag. Like this.”

“Vanuit de bakery,” zegt Ana. “Van de steen achter buiten. In de ochtend is het brood niet daar. Alleen de zak. Zoals dit.”

Priya picks up the paper square. She looks at it. Then she puts it in Ana’s hand and closes Ana’s fingers on it.

Priya pakt het vierkante papier. Ze kijkt ernaar. Dan legt ze het in de hand van Ana en ze doet de vingers van Ana dicht.

“Keep it in your pocket, my dear,” she says. “And don’t show it to Walter. Please.”

“Houd het in je zak, lieverd,” zegt ze. “En laat het niet aan Walter zien. Alsjeblieft.”

“Why? Who takes the bread? Do you know?”

“Waarom? Wie pakt het brood? Weet je dat?”

Priya smiles again, but it is not a real smile. “Your cake, Ana. Don’t forget your cake.” And she starts to talk about the weather.

Priya lacht weer, maar het is geen echte lach. “Je koek, Ana. Vergeet je koek niet.” En ze begint te praten over het weer.

That night, at three o’clock, Ana is in the bakery again. The bag is on the back step again. Walter doesn’t talk about it. Ana doesn’t ask.

Die nacht is Ana om drie uur weer in de bakery. De zak staat weer op de steen achter buiten. Walter praat er niet over. Ana vraagt niets.

At twenty to five, Walter says, “Today you sell. I’m busy with the oven. Rolls are one pound fifty. Coffee is one pound eighty. Tea is one pound twenty. The prices are on the wall.”

Tien voor half vijf zegt Walter: “Vandaag verkoop jij. Ik heb het druk bij de oven. Broodjes zijn een pond vijftig. Koffie is een pond tachtig. Thee is een pond twintig. De prijzen staan op de muur.”

“I sell? Alone?”

“Ik verkoop? Alleen?”

“Alone. You can count, can’t you?”

“Alleen. Jij kunt tellen, toch?”

At ten to five, a big green bus stops outside. On the front of the bus, there is a number: N7. The driver gets off. He comes into the shop. The bell over the door rings.

Tien voor vijf stopt een grote groene bus buiten. Voor op de bus staat een nummer: N7. De chauffeur stapt uit. Hij komt de winkel in. De bel boven de deur gaat.

He is tall, with a short beard and a woolly hat. He has a yellow jacket. “Good morning!” he says. Then he stops. “You’re not Walter.”

Hij is lang, met een korte baard en een wollen muts. Hij heeft een gele jas. “Goedemorgen!” zegt hij. Dan stopt hij. “Jij bent Walter niet.”

“No. I’m Ana. I’m the new night baker.”

“Nee. Ik ben Ana. Ik ben de nieuwe nachtbakker.”

“Good! Walter isn’t nice at five in the morning,” he says, and he laughs. “I’m Daniel. I drive the night bus. Every morning, I want two cheese rolls and a coffee. Every morning, the same.”

“Mooi! Walter is niet aardig om vijf uur in de ochtend,” zegt hij, en hij lacht. “Ik ben Daniel. Ik rijd de nachtbus. Elke ochtend wil ik twee kaasbroodjes en een koffie. Elke ochtend hetzelfde.”

Ana puts two cheese rolls in a bag. She makes the coffee. Her hands are slow. She looks at the prices on the wall.

Ana doet twee kaasbroodjes in een zak. Ze maakt de koffie. Haar handen zijn langzaam. Ze kijkt naar de prijzen op de muur.