The First Customer

“From the bakery,” Ana says. “From the back step. In the morning, the bread isn’t there. Only the bag. Like this.”

„Z piekarni” — mówi Ana. — „Z tylnego schodka. Rano nie ma chleba. Jest tylko torba. Taka”.

Priya picks up the paper square. She looks at it. Then she puts it in Ana’s hand and closes Ana’s fingers on it.

Priya podnosi papierowy kwadrat. Patrzy na niego. Potem kładzie go na dłoń Any i zamyka na nim jej palce.

“Keep it in your pocket, my dear,” she says. “And don’t show it to Walter. Please.”

„Trzymaj to w kieszeni, moja droga” — mówi. — „I nie pokazuj tego Walterowi. Proszę”.

“Why? Who takes the bread? Do you know?”

„Dlaczego? Kto bierze chleb? Czy wiesz?”

Priya smiles again, but it is not a real smile. “Your cake, Ana. Don’t forget your cake.” And she starts to talk about the weather.

Priya znowu się uśmiecha, ale to nie jest prawdziwy uśmiech. „Twoje ciasto, Ana. Nie zapomnij o cieście”. I zaczyna mówić o pogodzie.

That night, at three o’clock, Ana is in the bakery again. The bag is on the back step again. Walter doesn’t talk about it. Ana doesn’t ask.

Tej nocy, o trzeciej godzinie, Ana znowu jest w piekarni. Torba znowu leży na tylnym schodku. Walter o tym nie mówi. Ana nie pyta.

At twenty to five, Walter says, “Today you sell. I’m busy with the oven. Rolls are one pound fifty. Coffee is one pound eighty. Tea is one pound twenty. The prices are on the wall.”

Za dwadzieścia piąta Walter mówi: „Dzisiaj ty sprzedajesz. Ja pracuję przy piecu. Bułki są po funt pięćdziesiąt. Kawa po funt osiemdziesiąt. Herbata po funt dwadzieścia. Ceny są na ścianie”.

“I sell? Alone?”

„Ja sprzedaję? Sama?”

“Alone. You can count, can’t you?”

„Sama. Umiesz liczyć, prawda?”

At ten to five, a big green bus stops outside. On the front of the bus, there is a number: N7. The driver gets off. He comes into the shop. The bell over the door rings.

Za dziesięć piąta duży, zielony autobus staje przed sklepem. Z przodu autobusu jest numer: N7. Kierowca wysiada. Wchodzi do sklepu. Dzwonek nad drzwiami dzwoni.

He is tall, with a short beard and a woolly hat. He has a yellow jacket. “Good morning!” he says. Then he stops. “You’re not Walter.”

Jest wysoki, ma krótką brodę i wełnianą czapkę. Ma żółtą kurtkę. „Dzień dobry!” — mówi. Potem się zatrzymuje. „Nie jesteś Walterem”.

“No. I’m Ana. I’m the new night baker.”

„Nie. Jestem Ana. Jestem nową nocną piekarką”.

“Good! Walter isn’t nice at five in the morning,” he says, and he laughs. “I’m Daniel. I drive the night bus. Every morning, I want two cheese rolls and a coffee. Every morning, the same.”

„To dobrze! Walter nie jest miły o piątej rano” — mówi i się śmieje. — „Jestem Daniel. Prowadzę nocny autobus. Każdego ranka chcę dwie bułki z serem i kawę. Każdego ranka to samo”.

Ana puts two cheese rolls in a bag. She makes the coffee. Her hands are slow. She looks at the prices on the wall.

Ana wkłada dwie bułki z serem do torby. Robi kawę. Jej ręce są wolne. Patrzy na ceny na ścianie.