Ένα καλό καρβέλι

Ο Ντάνιελ αφήνει κάτω τον καφέ του. «Εντάξει. Το λεωφορείο μου. Τα λέμε αύριο, Άνα. Αντίο, Γουόλτερ». Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτυπάει, και αυτός φεύγει.

Daniel puts down his coffee. “Right. My bus. See you tomorrow, Ana. Bye, Walter.” The bell over the door rings, and he is gone.

Ο Γουόλτερ βάζει τον δίσκο με το ψωμί στον πάγκο. Τον αφήνει κάτω με δύναμη. Μετά κοιτάζει την Άνα.

Walter puts the tray of bread on the counter. He puts it down hard. Then he looks at Ana.

«Άκουσέ με», λέει. «Δεν μιλάμε για εκείνη την τσάντα. Όχι με τον Ντάνιελ. Όχι με την Πρίγια. Όχι με την Τζες. Όχι με κανέναν. Καταλαβαίνεις;»

“Listen to me,” he says. “We don’t talk about that bag. Not with Daniel. Not with Priya. Not with Jess. Not with anybody. Do you understand?”

«Ναι», λέει η Άνα. «Καταλαβαίνω».

“Yes,” Ana says. “I understand.”

Αλλά δεν καταλαβαίνει. Και όλο το πρωί, ο Γουόλτερ δεν της λέει ούτε μία λέξη ακόμα.

But she doesn’t understand. And all morning, Walter doesn’t say one more word to her.

Η επόμενη νύχτα είναι κρύα και γκρίζα. Στις τρεις η ώρα, ο Γουόλτερ φτιάχνει τη ζύμη για τα μεγάλα καρβέλια. Τη βάζει στο τραπέζι. Μετά προσπαθεί να κάνει τα καρβέλια στρογγυλά.

The next night is cold and grey. At three o’clock, Walter makes the dough for the big loaves. He puts it on the table. Then he tries to make the loaves round.

Τα χέρια του τρέμουν. Απόψε τρέμουν πολύ. Η ζύμη δεν είναι στρογγυλή. Δεν μοιάζει με τίποτα. Ο Γουόλτερ προσπαθεί ξανά. Και ξανά.

His hands shake. Tonight they shake a lot. The dough isn’t round. It isn’t anything. Walter tries again. And again.

Μετά χτυπάει το τραπέζι με το χέρι του. Η Κραμπ σηκώνεται από το πάτωμα και πηγαίνει στην πίσω πόρτα.

Then he hits the table with his hand. Crumb gets up from the floor and goes to the back door.

«Γουόλτερ; Μπορώ να βοηθήσω;» ρωτάει η Άνα.

“Walter? Can I help?” Ana asks.

Για πολλή ώρα, ο Γουόλτερ δεν απαντάει. Κοιτάζει τα χέρια του. Μετά λέει, πολύ σιγά: «Κάνε το εσύ».

For a long time, Walter doesn’t answer. He looks at his hands. Then he says, very quietly, “You do it.”

«Εγώ; Τα μεγάλα καρβέλια;»

“Me? The big loaves?”

«Εσύ. Μπορώ να σου πω πώς. Πίεσε με αυτό το μέρος του χεριού σου. Γύρισέ το. Πίεσε ξανά. Μη φοβάσαι τη ζύμη».

“You. I can tell you how. Push with this part of your hand. Turn it. Push again. Don’t be afraid of the dough.”

Η Άνα βάζει τα χέρια της στη ζύμη. Το πρώτο της καρβέλι δεν είναι καλό. Μοιάζει με καπέλο. Και το δεύτερο καρβέλι της δεν είναι καλό. Μοιάζει με παπούτσι.

Ana puts her hands on the dough. Her first loaf is bad. It looks like a hat. Her second loaf is bad too. It looks like a shoe.

«Ένα παπούτσι», λέει ο Γουόλτερ. «Πολύ καλά. Ο κόσμος μπορεί να φάει παπούτσια για πρωινό».

“A shoe,” Walter says. “Very good. People can eat shoes for breakfast.”