Dobry chleb

Daniel odstawia kawę. „Dobra. Mój autobus. Do jutra, Ana. Cześć, Walter”. Dzwonek nad drzwiami dzwoni i Daniela już nie ma.

Daniel puts down his coffee. “Right. My bus. See you tomorrow, Ana. Bye, Walter.” The bell over the door rings, and he is gone.

Walter stawia blachę z chlebem na ladzie. Stawia ją mocno. Potem patrzy na Anę.

Walter puts the tray of bread on the counter. He puts it down hard. Then he looks at Ana.

„Słuchaj mnie”, mówi. „Nie rozmawiamy o tej torbie. Ani z Danielem. Ani z Priyą. Ani z Jess. Z nikim. Rozumiesz?”.

“Listen to me,” he says. “We don’t talk about that bag. Not with Daniel. Not with Priya. Not with Jess. Not with anybody. Do you understand?”

„Tak”, mówi Ana. „Rozumiem”.

“Yes,” Ana says. “I understand.”

Ale ona nie rozumie. I przez cały poranek Walter nie mówi do niej ani słowa więcej.

But she doesn’t understand. And all morning, Walter doesn’t say one more word to her.

Kolejna noc jest zimna i szara. O trzeciej godzinie Walter robi ciasto na duże chleby. Kładzie je na stole. Potem próbuje zrobić okrągłe chleby.

The next night is cold and grey. At three o’clock, Walter makes the dough for the big loaves. He puts it on the table. Then he tries to make the loaves round.

Jego ręce się trzęsą. Dziś w nocy trzęsą się bardzo. Ciasto nie jest okrągłe. Nic z tego nie ma. Walter próbuje znowu. I znowu.

His hands shake. Tonight they shake a lot. The dough isn’t round. It isn’t anything. Walter tries again. And again.

Potem uderza ręką w stół. Crumb wstaje z podłogi i idzie do tylnych drzwi.

Then he hits the table with his hand. Crumb gets up from the floor and goes to the back door.

„Walter? Mogę pomóc?”, pyta Ana.

“Walter? Can I help?” Ana asks.

Przez długi czas Walter nie odpowiada. Patrzy na swoje ręce. Potem mówi bardzo cicho: „Zrób to ty”.

For a long time, Walter doesn’t answer. He looks at his hands. Then he says, very quietly, “You do it.”

„Ja? Duże chleby?”.

“Me? The big loaves?”

„Ty. Mogę ci powiedzieć jak. Pchaj tą częścią dłoni. Obróć. Pchaj znowu. Nie bój się ciasta”.

“You. I can tell you how. Push with this part of your hand. Turn it. Push again. Don’t be afraid of the dough.”

Ana kładzie ręce na cieście. Jej pierwszy chleb jest zły. Wygląda jak kapelusz. Jej drugi chleb też jest zły. Wygląda jak but.

Ana puts her hands on the dough. Her first loaf is bad. It looks like a hat. Her second loaf is bad too. It looks like a shoe.

„But”, mówi Walter. „Bardzo dobrze. Ludzie mogą jeść buty na śniadanie”.

“A shoe,” Walter says. “Very good. People can eat shoes for breakfast.”