Een goed brood

Daniel zet zijn koffie neer. “Goed. Mijn bus. Tot morgen, Ana. Dag, Walter.” De bel boven de deur gaat, en hij is weg.

Daniel puts down his coffee. “Right. My bus. See you tomorrow, Ana. Bye, Walter.” The bell over the door rings, and he is gone.

Walter zet de plaat met brood op de toonbank. Hij zet hem hard neer. Dan kijkt hij naar Ana.

Walter puts the tray of bread on the counter. He puts it down hard. Then he looks at Ana.

“Luister naar mij,” zegt hij. “Wij praten niet over die tas. Niet met Daniel. Niet met Priya. Niet met Jess. Niet met mensen. Begrijp je dat?”

“Listen to me,” he says. “We don’t talk about that bag. Not with Daniel. Not with Priya. Not with Jess. Not with anybody. Do you understand?”

“Ja,” zegt Ana. “Ik begrijp het.”

“Yes,” Ana says. “I understand.”

Maar ze begrijpt het niet. En de hele ochtend zegt Walter geen woord meer tegen haar.

But she doesn’t understand. And all morning, Walter doesn’t say one more word to her.

De volgende nacht is koud en grijs. Om drie uur maakt Walter het deeg voor de grote broden. Hij legt het op de tafel. Dan probeert hij de broden rond te maken.

The next night is cold and grey. At three o’clock, Walter makes the dough for the big loaves. He puts it on the table. Then he tries to make the loaves round.

Zijn handen beven. Vannacht beven ze heel erg. Het deeg is niet rond. Het is niets. Walter probeert het nog een keer. En nog een keer.

His hands shake. Tonight they shake a lot. The dough isn’t round. It isn’t anything. Walter tries again. And again.

Dan slaat hij met zijn hand op de tafel. Crumb staat op van de vloer en gaat naar de achterdeur.

Then he hits the table with his hand. Crumb gets up from the floor and goes to the back door.

“Walter? Mag ik helpen?” vraagt Ana.

“Walter? Can I help?” Ana asks.

Walter geeft lange tijd geen antwoord. Hij kijkt naar zijn handen. Dan zegt hij heel zacht: “Jij doet het.”

For a long time, Walter doesn’t answer. He looks at his hands. Then he says, very quietly, “You do it.”

“Ik? De grote broden?”

“Me? The big loaves?”

“Jij. Ik kan zeggen hoe het moet. Duw met dit deel van je hand. Draai het. Duw nog een keer. Wees niet bang voor het deeg.”

“You. I can tell you how. Push with this part of your hand. Turn it. Push again. Don’t be afraid of the dough.”

Ana legt haar handen op het deeg. Haar eerste brood is slecht. Het lijkt op een hoed. Haar tweede brood is ook slecht. Het lijkt op een schoen.

Ana puts her hands on the dough. Her first loaf is bad. It looks like a hat. Her second loaf is bad too. It looks like a shoe.

“Een schoen,” zegt Walter. “Heel goed. Mensen kunnen schoenen eten bij het ontbijt.”

“A shoe,” Walter says. “Very good. People can eat shoes for breakfast.”