The Back Door

Ana and Jess run down Bridge Street. The rain is very heavy now. Their shoes are wet. Their hair is wet. Ana’s new jacket is wet too.

อานากับเจสวิ่งไปตามถนนบริดจ์ ตอนนี้ฝนตกหนักมาก รองเท้าของพวกเขาเปียก ผมของพวกเขาเปียก เสื้อแจ็กเก็ตตัวใหม่ของอานาก็เปียกด้วย

In the bakery, there is water on the floor. A lot of water. The back door is open, and the wind and the rain come in. Walter is at the door. He pushes it with his big hands, but it doesn’t close.

ในร้านขนมปังมีน้ำอยู่บนพื้น น้ำเยอะมาก ประตูด้านหลังเปิดอยู่ และลมกับฝนก็พัดเข้ามา วอลเตอร์อยู่ที่ประตู เขาใช้มือใหญ่ดันมัน แต่มันไม่ปิด

“Grandad! Are you OK?” Jess asks.

“คุณตาคะ สบายดีไหมคะ” เจสถาม

“I’m fine. The door isn’t fine. The wind opens it, and it doesn’t close. The wood is old.” He looks at the water. “The flour, Jess. The flour can’t get wet.”

“ตาไม่เป็นไร ประตูสิไม่ดี ลมพัดเปิดมัน และมันไม่ปิด ไม้มันเก่าแล้ว” เขามองดูน้ำ “แป้งนะเจส แป้งเปียกไม่ได้นะ”

Jess and Ana carry the bags of flour upstairs. They are very heavy. Then Jess goes to her room. She has homework. Ana comes back down.

เจสกับอานายกถุงแป้งขึ้นไปชั้นบน ถุงแป้งหนักมาก หลังจากนั้นเจสก็ไปที่ห้องของเธอ เธอมีการบ้าน อานาเดินกลับลงมา

“Walter, I can help with the door,” she says. “My father has a lot of tools. At home, I help him.”

“วอลเตอร์คะ หนูช่วยเรื่องประตูได้ค่ะ” เธอพูด “พ่อของหนูมีเครื่องมือเยอะมาก ตอนอยู่ที่บ้านหนูช่วยเขาค่ะ”

Walter looks at her. Then he gives her a small box. “Tools,” he says. “Hold the door. I take out this piece of wood, and you put in the new one.”

วอลเตอร์มองดูเธอ แล้วเขาก็ให้กล่องเล็กๆ หนึ่งกล่องแก่เธอ “เครื่องมือ” เขาพูด “จับประตูไว้ ตาเอาไม้ชิ้นนี้ออก แล้วเธอเอาไม้อันใหม่ใส่เข้าไป”

They work for an hour. The radio is on. Outside, the rain doesn’t stop. Walter’s hands shake, so Ana does the small things. Walter does the heavy things.

พวกเขาทำงานเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง วิทยุเปิดอยู่ ข้างนอกฝนยังไม่หยุดตก มือของวอลเตอร์สั่น อานาจึงทำงานชิ้นเล็กๆ วอลเตอร์ทำงานชิ้นหนักๆ

Then Walter talks. Not a lot, but more than every other day.

หลังจากนั้นวอลเตอร์ก็พูด ไม่ได้พูดเยอะ แต่มากกว่าทุกๆ วัน

“My wife likes this song,” he says. “Mary. Mary likes all the old songs. She sings in the shop, and the customers sing too.”

“ภรรยาของตาชอบเพลงนี้” เขาพูด “แมรี่ แมรี่ชอบเพลงเก่าๆ ทั้งหมด เธอร้องเพลงในร้าน และลูกค้าก็ร้องเพลงด้วย”

“Where is she now?” Ana asks.

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนคะ” อานาถาม

“In the church yard. Up the hill. Twenty years now.” He is quiet for a moment. “Bread is easy, Ana. Flour, water, salt. Families are not easy.”

“อยู่ในสุสานโบสถ์ บนเนินเขา ยี่สิบปีแล้วตอนนี้” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ขนมปังน่ะง่ายนะอานา มีแป้ง น้ำ เกลือ แต่ครอบครัวไม่ง่ายเลย”

“I’m sorry, Walter.”

“หนูเสียใจด้วยนะคะวอลเตอร์”

“And you? Your family? Why are you here, at night, in the rain, in Hollin Bridge?”

“แล้วเธอล่ะ ครอบครัวของเธอเป็นอย่างไร ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ตอนกลางคืน กลางสายฝน ในฮอลลินบริดจ์”