Χρόνια πολλά, Γουόλτερ

Ο Γουόλτερ παίρνει την πινακίδα από τα χέρια της Άνα. Δεν την κοιτάζει. Την βάζει πίσω από το αλεύρι, στο σκοτάδι. Μετά παίρνει το μακρύ εργαλείο από το κουτί.

Walter takes the sign from Ana’s hands. He doesn’t look at it. He puts it back behind the flour, in the dark. Then he takes the long tool from the box.

«Η πόρτα», λέει. Και τελειώνουν την πόρτα. Στις εννιά, κλείνει πάλι. Ο Γουόλτερ λέει καληνύχτα και πηγαίνει επάνω. Δεν λέει τίποτα για την πινακίδα.

“The door,” he says. And they finish the door. At nine o’clock, it closes again. Walter says good night and goes upstairs. He doesn’t say anything about the sign.

Την Παρασκευή, η Τζες έρχεται στην κουζίνα μετά το σχολείο. Μιλάει πολύ σιγά. «Άνα. Αύριο είναι τα γενέθλια του παππού. Είναι εβδομήντα δύο ετών. Μπορείς να με βοηθήσεις; Θέλω να φτιάξω ένα κέικ».

On Friday, Jess comes into the kitchen after school. She speaks very quietly. “Ana. Tomorrow is Grandad’s birthday. He is seventy-two. Can you help me? I want to make a cake.”

«Ένα κέικ γενεθλίων; Ναι! Αλλά ο Γουόλτερ είναι στον φούρνο. Μπορεί να μας δει».

“A birthday cake? Yes! But Walter is in the bakery. He can see us.”

«Όχι το απόγευμα του Σαββάτου. Το απόγευμα του Σαββάτου, πηγαίνει πάντα επάνω στον λόφο. Στη γιαγιά Μαίρη».

“Not on Saturday afternoon. On Saturday afternoon, he always goes up the hill. To Grandma Mary.”

Το απόγευμα του Σαββάτου, ο Γουόλτερ βγαίνει έξω. Η Άνα και η Τζες αρχίζουν το κέικ. Έχουν αλεύρι, αυγά, ζάχαρη, βούτυρο και σοκολάτα. Δεν είναι καλό κέικ. Το πρώτο κέικ είναι μαύρο στον πάτο. Το δεύτερο κέικ είναι πολύ επίπεδο.

On Saturday afternoon, Walter goes out. Ana and Jess start the cake. They have flour, eggs, sugar, butter and chocolate. It isn’t a good cake. The first cake is black at the bottom. The second cake is very flat.

«Δουλεύουμε σε φούρνο», λέει η Τζες, «και δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα κέικ». Γελούν πολύ. Έχει σοκολάτα στον τοίχο.

“We work in a bakery,” Jess says, “and we can’t make a cake.” They laugh a lot. There is chocolate on the wall.

Το τρίτο κέικ είναι εντάξει. Από πάνω, η Τζες γράφει με λευκή σοκολάτα: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΠΠΟΥ. Τα γράμματα δεν είναι πολύ ίσια.

The third cake is OK. On top, Jess writes in white chocolate: HAPPY BIRTHDAY GRANDAD. The letters are not very straight.

Το κέικ είναι στον φούρνο. Η Άνα ρωτάει: «Τζες, υπάρχει μια παλιά πινακίδα στην αποθήκη. Λέει BELL & SON. Ποιος είναι ο γιος;»

The cake is in the oven. Ana asks, “Jess, there is an old sign in the store room. It says BELL & SON. Who is the son?”

Η Τζες σταματάει. Το πρόσωπό της παγώνει. «Δεν υπάρχει γιος. Ο παππούς έχει μια εγγονή. Εμένα. Αυτό είναι όλο».

Jess stops. Her face goes cold. “There is no son. Grandad has a granddaughter. Me. That’s all.”

«Αλλά η πινακίδα…»

“But the sign…”

«Άνα. Σε παρακαλώ. Όχι σήμερα». Και η Άνα δεν ρωτάει ξανά.

“Ana. Please. Not today.” And Ana doesn’t ask again.

Στις πέντε, ο Γουόλτερ γυρίζει πίσω. Η Πρίγια είναι εκεί, και ο Ντάνιελ επίσης. Η Τζες σβήνει το φως. «Χρόνια πολλά!» λένε όλοι. Η Άνα φέρνει το κέικ.

At five o’clock, Walter comes back. Priya is there, and Daniel too. Jess turns off the light. “Happy birthday!” they all say. Ana brings the cake.

Ο Γουόλτερ κοιτάζει το κέικ. Κοιτάζει τα γράμματα. «Ποιος φτιάχνει αυτό το κέικ; Είναι χάλια», λέει. Αλλά τρώει δύο μεγάλα κομμάτια. Και τα μάτια του είναι χαρούμενα.

Walter looks at the cake. He looks at the letters. “Who makes this cake? It’s terrible,” he says. But he eats two big pieces. And his eyes are happy.