Happy Birthday, Walter

Walter takes the sign from Ana’s hands. He doesn’t look at it. He puts it back behind the flour, in the dark. Then he takes the long tool from the box.

Walter pakt het bord uit Ana’s handen. Hij kijkt er niet naar. Hij zet het terug achter het meel, in het donker. Dan pakt hij het lange gereedschap uit de doos.

“The door,” he says. And they finish the door. At nine o’clock, it closes again. Walter says good night and goes upstairs. He doesn’t say anything about the sign.

“De deur,” zegt hij. En ze maken de deur klaar. Om negen uur gaat hij weer dicht. Walter zegt goedenacht en gaat naar boven. Hij zegt niets over het bord.

On Friday, Jess comes into the kitchen after school. She speaks very quietly. “Ana. Tomorrow is Grandad’s birthday. He is seventy-two. Can you help me? I want to make a cake.”

Op vrijdag komt Jess na school in de keuken. Ze praat heel zacht. “Ana. Morgen is opa’s verjaardag. Hij is tweeënzeventig. Kun je me helpen? Ik wil een taart maken.”

“A birthday cake? Yes! But Walter is in the bakery. He can see us.”

“Een verjaardagstaart? Ja! Maar Walter is in de bakkerij. Hij kan ons zien.”

“Not on Saturday afternoon. On Saturday afternoon, he always goes up the hill. To Grandma Mary.”

“Niet op zaterdagmiddag. Op zaterdagmiddag gaat hij altijd de heuvel op. Naar oma Mary.”

On Saturday afternoon, Walter goes out. Ana and Jess start the cake. They have flour, eggs, sugar, butter and chocolate. It isn’t a good cake. The first cake is black at the bottom. The second cake is very flat.

Op zaterdagmiddag gaat Walter weg. Ana en Jess beginnen aan de taart. Ze hebben meel, eieren, suiker, boter en chocolade. Het is geen goede taart. De eerste taart is zwart aan de onderkant. De tweede taart is heel plat.

“We work in a bakery,” Jess says, “and we can’t make a cake.” They laugh a lot. There is chocolate on the wall.

“We werken in een bakkerij,” zegt Jess, “en we kunnen geen taart maken.” Ze lachen veel. Er is chocolade op de muur.

The third cake is OK. On top, Jess writes in white chocolate: HAPPY BIRTHDAY GRANDAD. The letters are not very straight.

De derde taart is goed. Bovenop schrijft Jess in witte chocolade: FIJNE VERJAARDAG OPA. De letters zijn niet heel recht.

The cake is in the oven. Ana asks, “Jess, there is an old sign in the store room. It says BELL & SON. Who is the son?”

De taart staat in de oven. Ana vraagt: “Jess, er is een oud bord in het magazijn. Er staat BELL & SON op. Wie is de zoon?”

Jess stops. Her face goes cold. “There is no son. Grandad has a granddaughter. Me. That’s all.”

Jess stopt. Haar gezicht wordt koud. “Er is geen zoon. Opa heeft een kleindochter. Mij. Dat is alles.”

“But the sign…”

“Maar het bord…”

“Ana. Please. Not today.” And Ana doesn’t ask again.

“Ana. Alsjeblieft. Niet vandaag.” En Ana vraagt het niet weer.

At five o’clock, Walter comes back. Priya is there, and Daniel too. Jess turns off the light. “Happy birthday!” they all say. Ana brings the cake.

Om vijf uur komt Walter terug. Priya is er, en Daniel ook. Jess doet het licht uit. “Fijne verjaardag!” zeggen ze allemaal. Ana brengt de taart.

Walter looks at the cake. He looks at the letters. “Who makes this cake? It’s terrible,” he says. But he eats two big pieces. And his eyes are happy.

Walter kijkt naar de taart. Hij kijkt naar de letters. “Wie maakt deze taart? Hij is vreselijk,” zegt hij. Maar hij eet twee grote stukken. En zijn ogen zijn blij.