เรื่องของปริยา

เวลาบ่ายสามโมง อานาเดินข้ามถนนบริดจ์ เธอไม่ได้ไปที่ประตูด้านหน้าของร้านชาห์ เธอเดินเลี้ยวตรงมุมตึกไปที่ประตูด้านหลังบานเล็ก แล้วเธอก็เคาะ

At three o’clock in the afternoon, Ana crossed Bridge Street. She didn’t go to the front door of Shah’s. She went round the corner to the small back door, and she knocked.

ปริยาเปิดประตูทันที “เข้ามาสิจ๊ะ หนู เข้ามาเร็ว ๆ” หลังร้านมีห้องเล็ก ๆ ที่มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และกาต้มน้ำ มีกล่องมันฝรั่งทอดกรอบและหนังสือพิมพ์เก่าอยู่ทุกที่

Priya opened the door at once. “Come in, my dear. Quickly.” Behind the shop there was a small room with a table, two chairs and a kettle. There were boxes of crisps and old newspapers everywhere.

ปริยาชงชาและวางจานบิสกิตบนโต๊ะ หลังจากนั้นเธอนั่งลงและมองอานา “รองเท้าผ้าใบของเธอวางอยู่ตรงหน้าต่างเมื่อเช้านี้” เธอพูด “มันเปียก เมื่อคืนเธอไปไหนมาหรือจ๊ะ”

Priya made tea and put a plate of biscuits on the table. Then she sat down and looked at Ana. “Your trainers were in the window this morning,” she said. “Wet. Where did you go last night?”

อานาไม่อยากโกหกอีกแล้ว “ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งค่ะ” เธอพูด “ตอนตีสามยี่สิบนาที เขาหยิบขนมปังจากบันไดหลังบ้านแล้วพับถุง หลังจากนั้นเขาเห็นฉันที่หน้าต่าง ฉันวิ่งตามเขาไป ไปถึงคลอง แต่ฉันคลาดกับเขาที่นั่นค่ะ”

Ana didn’t want to lie again. “I saw a man,” she said. “At twenty past three. He took the bread from the back step and folded the bag. Then he saw me at my window. I ran after him, to the canal. But I lost him there.”

ปริยาหลับตา เธอไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

Priya closed her eyes. For a moment she didn’t say anything.

“คุณปริยาคะ ได้โปรดเถอะค่ะ” อานาพูด “เกิดอะไรขึ้นที่นี่คะ ทุกคนรู้เรื่อง แต่ไม่มีใครบอกฉันเลย วอลเตอร์ไม่พูด เจสส์ไม่พูด แดเนียลบอกว่ามันเป็นเรื่องเศร้า ฉันอยากรู้ค่ะ”

“Priya, please,” Ana said. “What happened here? Everybody knows, and nobody tells me. Walter doesn’t talk. Jess doesn’t talk. Daniel says it’s a sad story. I want to know.”

ปริยาลืมตา “ก็ได้จ้ะ” เธอพูด “ฉันจะเล่าให้เธอฟัง แต่มันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีหรอกนะ หนู ดื่มชาสิจ๊ะ”

Priya opened her eyes. “All right,” she said. “I’m going to tell you. But it isn’t a happy story, my dear. Drink your tea.”

“สิบห้าปีก่อน ร้านขนมปังเคยใช้ชื่ออื่น เบลล์ แอนด์ ซัน วอลเตอร์กับไมเคิล ลูกชายของเขา ตอนนั้นไมเคิลอายุสามสิบปี เขาเป็นคนทำขนมปังที่เก่งมาก เก่งกว่าพ่อของเขา ผู้คนพูดกันแบบนั้น เขาหัวเราะตลอดเวลา และเขาร้องเพลงตอนที่เขาทำงาน”

“Fifteen years ago, the bakery had a different name. Bell & Son. Walter and his son, Michael. Michael was thirty then. He was a wonderful baker, better than his father, people said. He laughed all the time, and he sang when he worked.”

“ไมเคิลมีภรรยาชื่อแคเรน และลูกสาวตัวเล็กผมสีแดงชื่อเจสส์ ตอนนั้นเธออายุสองขวบ พวกเขาทุกคนอาศัยอยู่ชั้นบนของร้านขนมปังกับวอลเตอร์ ตอนนั้นแมรีตายไปแล้ว และวอลเตอร์ก็เศร้ามากและเหนื่อยมาก”

“Michael had a wife, Karen, and a little girl with red hair. Jess. She was two years old. They all lived above the bakery with Walter. Mary was already dead then, and Walter was very sad and very tired.”

“หลังจากนั้น มีคืนหนึ่งในเดือนมกราคม เกิดไฟไหม้ขึ้น ไฟเริ่มไหม้ที่ด้านหลังของร้านขนมปัง ใกล้กับเตาอบ ฉันเห็นมันจากหน้าต่างของฉัน ไฟดวงใหญ่มากและสว่างมาก ฉันโทรศัพท์หาหน่วยดับเพลิง แล้วฉันก็วิ่งข้ามถนนไปในชุดนอน”

“Then one night in January, there was a fire. It started at the back of the bakery, near the oven. I saw it from my window. The fire was very big and very bright. I phoned the fire service, and I ran across the road in my nightdress.”

“วอลเตอร์ออกมาจากบ้านเป็นคนแรก เขาอุ้มเจสส์ไว้ในผ้าห่ม หลังจากนั้นไมเคิลกับแคเรนก็ออกมา ไม่มีใครตาย ขอบคุณพระเจ้า แต่ด้านหลังของบ้านถูกไฟไหม้ และร้านขนมปังก็ปิดไปหกเดือน”

“Walter came out of the house first. He was carrying Jess in a blanket. Then Michael and Karen came out. Nobody died, thank God. But the back of the house burned, and the bakery was closed for six months.”

อานาจำใบหน้าขาวซีดของวอลเตอร์ได้ตอนที่ขนมปังก้อนกลมไหม้ ไม่เอาแบบนั้นอีกแล้ว เขาพูดในคืนนั้น ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

Ana remembered Walter’s white face when the rolls burned. Not again, he said that night. Now she understood.

“เช้าวันต่อมา” ปริยาพูด “ไมเคิลยืนอยู่บนถนน หน้าร้านของฉัน มีคนอยู่ที่นั่นหลายคน และเขาบอกทุกคนว่า มันเป็นความผิดของผมเอง ผมเปิดเตาอบทิ้งไว้ ผมไปนอนแล้วผมก็ลืม มันเป็นเพราะผม”

“The next morning,” Priya said, “Michael stood in the street, in front of my shop. A lot of people were there. And he told everybody: it was my fault. I left the oven on. I went to bed and I forgot it. It was me.”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ”

“And then?”