Mick

Mick

มิก

The man was about forty-five. He had a short grey beard and dark hair with a lot of grey in it. His eyes were grey-blue and very tired. He looked at Ana for a long moment, and he didn’t smile.

ผู้ชายคนนั้นอายุประมาณ 45 ปี เขามีเคราสั้นสีเทาและผมสีเข้มที่มีผมหงอกปนอยู่มาก ดวงตาของเขาเป็นสีเทาอมฟ้าและดูเหนื่อยล้ามาก เขามองอานาอยู่นาน และเขาไม่ยิ้ม

“You’re the one from the window,” he said at last.

“คุณคือคนที่อยู่ตรงหน้าต่าง” ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น

“Yes,” Ana said. Her voice was not as strong as she wanted. “And you’re the one from the back step.”

“ใช่ค่ะ” อานาพูด เสียงของเธอไม่มั่นคงอย่างที่เธอต้องการ “และคุณคือคนที่อยู่ตรงบันไดหลังร้าน”

He climbed down from the roof slowly, onto the path. He was tall and thin. His blue jumper was old, with a hole in one arm.

เขาค่อยๆ ปีนลงมาจากหลังคาลงสู่ทางเดิน เขาตัวสูงและผอม เสื้อกันหนาวไหมพรมสีน้ำเงินของเขาเก่า และมีรูที่แขนข้างหนึ่ง

“You ran after me,” he said. “In the night, in the rain, in a jumper. That was very brave. Or very silly. I’m not sure.”

“คุณวิ่งตามผมมา” เขาพูด “ตอนกลางคืน กลางฝน แล้วก็ใส่แค่เสื้อกันหนาว นั่นกล้าหาญมาก หรือไม่ก็โง่มาก ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“Silly,” Ana said. “I was very wet the next day.”

“โง่ค่ะ” อานาพูด “วันต่อมาฉันเปียกมาก”

For a second, something moved in his face. It was almost a smile, but not quite. “I’m Mick,” he said.

ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป มันเกือบจะเป็นรอยยิ้ม แต่ก็ไม่เชิง “ผมชื่อมิก” เขาพูด

“Mick,” Ana said. “And where are you from, Mick?”

“มิก” อานาพูด “แล้วคุณมาจากไหนคะ มิก”

“Manchester. I came here two months ago, for work. I work nights at the supermarket warehouse, at the edge of town. I start at four in the morning.” He looked at the canal. “The river path is the fastest way there.”

“แมนเชสเตอร์ ผมมาที่นี่เมื่อสองเดือนก่อนเพื่อทำงาน ผมทำงานกะดึกที่โกดังของซูเปอร์มาร์เก็ตตรงขอบเมือง ผมเริ่มงานตอนตีสี่” เขามองไปที่คลอง “ทางเดินริมแม่น้ำเป็นทางที่เร็วที่สุดที่จะไปที่นั่น”

“And on the way, you take the bread.”

“แล้วระหว่างทาง คุณก็หยิบขนมปังไป”

“Yes. I take the bread.” He didn’t look sorry. “The first week, I saw a bag on a step. Every night. In the morning, it was always still there. Good bread, going in the bin. And I was hungry. Is that a crime?”

“ใช่ ผมหยิบขนมปังไป” เขาดูไม่รู้สึกผิด “สัปดาห์แรก ผมเห็นถุงวางอยู่บนบันได ทุกคืนเลย พอถึงตอนเช้า มันก็ยังอยู่ตรงนั้นเสมอ ขนมปังดีๆ ที่กำลังจะทิ้งลงถังขยะ และผมก็หิว มันเป็นความผิดเหรอ”

“How do you know it was always still there in the morning?”

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่ามันยังอยู่ตรงนั้นเสมอในตอนเช้า”

He looked at her. “I walk home that way too. At six.”

เขามองเธอ “ผมเดินกลับบ้านทางนั้นเหมือนกัน ตอนหกโมงเช้า”