Το Νυχτερινό Λεωφορείο

Η Άνα γύρισε και περπάτησε πίσω στο Δεύτερη Ευκαιρία. Χτύπησε την πόρτα. «Μικ; Πώς ξέρεις το όνομά μου;»

Ana turned round and walked back to the Second Chance. She knocked on the door. “Mick? How do you know my name?”

Κανείς δεν απάντησε. Οι κουρτίνες ήταν κλειστές τώρα. Χτύπησε πάλι, πιο δυνατά. Τίποτα. Στο διπλανό σκάφος, η γυναίκα με την μπλε μπογιά την κοίταξε. Το πρόσωπο της Άνα κοκκίνισε, και περπάτησε προς το σπίτι.

Nobody answered. The curtains were closed now. She knocked again, louder. Nothing. On the next boat, the woman with the blue paint looked at her. Ana’s face went red, and she walked home.

Δεν είπε στην Πρίγια για τον Μικ. Δεν είπε σε κανέναν. Όλο το σαββατοκύριακο σκέφτηκε τα κουρασμένα μάτια του, τα μεγάλα χέρια του και το κουτί με τα τετράγωνα χαρτιά.

She didn’t tell Priya about Mick. She didn’t tell anybody. All weekend she thought about his tired eyes, his big hands and the box of paper squares.

Τη Δευτέρα είχε πάλι ρεπό. Στη μία και μισή το πρωί, δεν κοιμήθηκε ακόμα. Έτσι έβαλε το άσχημο πράσινο μπουφάν της και βγήκε στη στάση του λεωφορείου.

On Monday it was her night off again. At half past one in the morning, she was still awake. So she put on her ugly green jacket and went out to the bus stop.

Το Ν7 ήρθε στις δύο παρά τέταρτο. Οι πόρτες άνοιξαν, και ο Ντάνιελ την κοίταξε από τη θέση του. «Άνα! Τι κάνεις εδώ; Πας κάπου;»

The N7 came at a quarter to two. The doors opened, and Daniel looked down at her from his seat. “Ana! What are you doing here? Are you going somewhere?”

«Πουθενά. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μπορώ να αγοράσω ένα εισιτήριο για… παντού;»

“Nowhere. I can’t sleep. Can I buy a ticket to… everywhere?”

Ο Ντάνιελ γέλασε. «Ένα εισιτήριο με επιστροφή για παντού. Δύο λίρες και πενήντα. Κάθισε μπροστά. Θα σου δείξω το Χόλιν Μπριτζ τη νύχτα. Είναι η καλύτερη βόλτα στο Γιόρκσιρ, και είναι σχεδόν πάντα άδειο.»

Daniel laughed. “A return ticket to everywhere. Two pounds fifty. Sit at the front. I’ll show you Hollin Bridge at night. It’s the best tour in Yorkshire, and it’s nearly always empty.”

Ήταν αλήθεια. Υπήρχαν μόνο δύο άλλα άτομα στο λεωφορείο: μια νοσοκόμα που πήγε σπίτι από το νοσοκομείο και ένας νεαρός που κοιμήθηκε πίσω. Η Άνα κάθισε στην πρώτη θέση, δίπλα στον Ντάνιελ.

It was true. There were only two other people on the bus: a nurse going home from the hospital and a young man asleep at the back. Ana sat in the first seat, next to Daniel.

Το λεωφορείο ανέβηκε μέσα από την πλατεία της αγοράς, πέρασε το σκοτεινό δημαρχείο, και πήγε έξω προς το νοσοκομείο και τα καινούργια σπίτια. Μετά κατέβηκε πάλι κατά μήκος του ποταμού. Ο Ντάνιελ ήξερε κάθε δρόμο και κάθε φως.

The bus went up through the market square, past the dark town hall, out to the hospital and the new houses. Then it came back down along the river. Daniel knew every street and every light.

«Πόσο καιρό οδηγείς αυτό το λεωφορείο;» ρώτησε η Άνα.

“How long have you driven this bus?” Ana asked.

«Για οκτώ χρόνια. Κάθε νύχτα, την ίδια διαδρομή. Δώδεκα φορές τη νύχτα.» Χαμογέλασε. «Πριν από αυτό, οδήγησα ένα λεωφορείο τη μέρα. Αλλά μετά γεννήθηκε η κόρη μου, και ήθελα να τη βλέπω τα απογεύματα.»

“For eight years. Every night, the same route. Twelve times a night.” He smiled. “Before that, I drove a bus in the day. But then my daughter was born, and I wanted to see her in the afternoons.”

«Έχεις κόρη;»

“You have a daughter?”

«Την Γκρέις. Είναι έξι.» Της έδειξε μια φωτογραφία στο τηλέφωνό του σε ένα κόκκινο φανάρι: ένα κοριτσάκι με μεγάλο χαμόγελο και χωρίς μπροστινά δόντια. «Ζει με τη μαμά της τώρα. Χωρίσαμε. Τη βλέπω τα Σάββατα και τις Κυριακές. Δεν είναι αρκετό, αλλά είναι κάτι.»

“Grace. She’s six.” He showed her a photo on his phone at a red light: a little girl with a big smile and no front teeth. “She lives with her mum now. We’re divorced. I see her on Saturdays and Sundays. It’s not enough, but it’s something.”

«Είναι όμορφη», είπε η Άνα. «Και εσύ; Είσαι ευτυχισμένος, Ντάνιελ;»

“She’s beautiful,” Ana said. “And you? Are you happy, Daniel?”