The Night Bus

Ana turned round and walked back to the Second Chance. She knocked on the door. “Mick? How do you know my name?”

Ana is omgedraaid en is teruggeliopen naar de Second Chance. Ze heeft op de deur geklopt. “Mick? Hoe weet je mijn naam?”

Nobody answered. The curtains were closed now. She knocked again, louder. Nothing. On the next boat, the woman with the blue paint looked at her. Ana’s face went red, and she walked home.

Niemand heeft geantwoord. De gordijnen waren nu dicht. Ze heeft nog een keer geklopt, harder. Niets. Op de volgende boot heeft de vrouw met de blauwe verf naar haar gekeken. Ana’s gezicht is rood geworden, en ze is naar huis gelopen.

She didn’t tell Priya about Mick. She didn’t tell anybody. All weekend she thought about his tired eyes, his big hands and the box of paper squares.

Ze heeft Priya niets over Mick verteld. Ze heeft het aan niemand verteld. Het hele weekend heeft ze gedacht aan zijn moeie ogen, zijn grote handen en het doosje met papieren vierkantjes.

On Monday it was her night off again. At half past one in the morning, she was still awake. So she put on her ugly green jacket and went out to the bus stop.

Op maandag was het weer haar vrije nacht. Om half twee in de nacht was ze nog wakker. Dus heeft ze haar lelijke groene jas aangedaan en ze is naar de bushalte gegaan.

The N7 came at a quarter to two. The doors opened, and Daniel looked down at her from his seat. “Ana! What are you doing here? Are you going somewhere?”

De N7 is om kwart voor twee gekomen. De deuren zijn opengegaan, en Daniel heeft vanaf zijn stoel naar haar gekeken. “Ana! Wat doe je hier? Ga je ergens naartoe?”

“Nowhere. I can’t sleep. Can I buy a ticket to… everywhere?”

“Nergens naartoe. Ik kan niet slapen. Mag ik een kaartje naar… overal kopen?”

Daniel laughed. “A return ticket to everywhere. Two pounds fifty. Sit at the front. I’ll show you Hollin Bridge at night. It’s the best tour in Yorkshire, and it’s nearly always empty.”

Daniel heeft gelachen. “Een retourtje naar overal. Twee pond vijftig. Ga aan de voorkant zitten. Ik zal je Hollin Bridge in de nacht laten zien. Het is de beste rondrit in Yorkshire, en hij is bijna altijd leeg.”

It was true. There were only two other people on the bus: a nurse going home from the hospital and a young man asleep at the back. Ana sat in the first seat, next to Daniel.

Het was waar. Er waren maar twee andere mensen in de bus: een verpleegkundige die vanuit het ziekenhuis naar huis ging en een jonge man die achterin sliep. Ana is op de eerste stoel gaan zitten, naast Daniel.

The bus went up through the market square, past the dark town hall, out to the hospital and the new houses. Then it came back down along the river. Daniel knew every street and every light.

De bus is omhoog gegaan over het marktplein, langs het donkere stadhuis, naar het ziekenhuis en de nieuwe huizen. Daarna is hij weer teruggekomen langs de rivier. Daniel wist elke straat en elk licht.

“How long have you driven this bus?” Ana asked.

“Hoe lang rijd je al op deze bus?” heeft Ana gevraagd.

“For eight years. Every night, the same route. Twelve times a night.” He smiled. “Before that, I drove a bus in the day. But then my daughter was born, and I wanted to see her in the afternoons.”

“Al acht jaar. Elke nacht, dezelfde route. Twaalf keer per nacht.” Hij heeft geglimlacht. “Daarvoor heb ik overdag op een bus gereden. Maar toen is mijn dochter geboren, en ik wilde haar in de middag zien.”

“You have a daughter?”

“Heb je een dochter?”

“Grace. She’s six.” He showed her a photo on his phone at a red light: a little girl with a big smile and no front teeth. “She lives with her mum now. We’re divorced. I see her on Saturdays and Sundays. It’s not enough, but it’s something.”

“Grace. Ze is zes.” Hij heeft haar bij een rood licht een foto op zijn telefoon laten zien: een klein meisje met een grote glimlach en zonder voortanden. “Ze woont nu bij haar moeder. We zijn gescheiden. Ik zie haar op zaterdag en zondag. Het is niet genoeg, maar het is iets.”

“She’s beautiful,” Ana said. “And you? Are you happy, Daniel?”

“Ze is mooi,” zei Ana. “En jij? Ben je gelukkig, Daniel?”