The Night Bus

Ana turned round and walked back to the Second Chance. She knocked on the door. “Mick? How do you know my name?”

Ana odwróciła się i poszła z powrotem do Second Chance. Zapukała do drzwi. „Mick? Skąd znasz moje imię?”

Nobody answered. The curtains were closed now. She knocked again, louder. Nothing. On the next boat, the woman with the blue paint looked at her. Ana’s face went red, and she walked home.

Nikt nie odpowiedział. Zasłony były teraz zamknięte. Zapukała znowu, głośniej. Nic. Na następnej łodzi kobieta z niebieską farbą spojrzała na nią. Twarz Any zrobiła się czerwona i poszła do domu.

She didn’t tell Priya about Mick. She didn’t tell anybody. All weekend she thought about his tired eyes, his big hands and the box of paper squares.

Nie powiedziała Priyi o Micku. Nikomu nie powiedziała. Cały weekend myślała o jego zmęczonych oczach, o jego dużych dłoniach i o pudełku z papierowymi kwadratami.

On Monday it was her night off again. At half past one in the morning, she was still awake. So she put on her ugly green jacket and went out to the bus stop.

W poniedziałek znowu miała wolną noc. O wpół do drugiej w nocy wciąż nie spała. Założyła więc swoją brzydką zieloną kurtkę i wyszła na przystanek autobusowy.

The N7 came at a quarter to two. The doors opened, and Daniel looked down at her from his seat. “Ana! What are you doing here? Are you going somewhere?”

Autobus N7 przyjechał za piętnaście druga. Drzwi otworzyły się i Daniel spojrzał na nią ze swojego miejsca. „Ana! Co tutaj robisz? Jedziesz gdzieś?”

“Nowhere. I can’t sleep. Can I buy a ticket to… everywhere?”

„Nigdzie. Nie mogę spać. Czy mogę kupić bilet… wszędzie?”

Daniel laughed. “A return ticket to everywhere. Two pounds fifty. Sit at the front. I’ll show you Hollin Bridge at night. It’s the best tour in Yorkshire, and it’s nearly always empty.”

Daniel zaśmiał się. „Bilet powrotny wszędzie. Dwa funty pięćdziesiąt. Usiądź z przodu. Pokażę ci Hollin Bridge w nocy. To najlepsza wycieczka w Yorkshire i jest prawie zawsze pusta”.

It was true. There were only two other people on the bus: a nurse going home from the hospital and a young man asleep at the back. Ana sat in the first seat, next to Daniel.

To była prawda. W autobusie były tylko dwie inne osoby: pielęgniarka wracająca do domu ze szpitala i młody mężczyzna śpiący z tyłu. Ana usiadła na pierwszym miejscu, obok Daniela.

The bus went up through the market square, past the dark town hall, out to the hospital and the new houses. Then it came back down along the river. Daniel knew every street and every light.

Autobus pojechał w górę przez rynek, minął ciemny ratusz, wyjechał w stronę szpitala i nowych domów. Potem wrócił na dół wzdłuż rzeki. Daniel znał każdą ulicę i każde światło.

“How long have you driven this bus?” Ana asked.

„Od jak dawna prowadzisz ten autobus?” zapytała Ana.

“For eight years. Every night, the same route. Twelve times a night.” He smiled. “Before that, I drove a bus in the day. But then my daughter was born, and I wanted to see her in the afternoons.”

„Od ośmiu lat. Każdej nocy ta sama trasa. Dwanaście razy na noc”. Uśmiechnął się. „Wcześniej prowadziłem autobus w dzień. Ale potem urodziła się moja córka i chciałem widywać ją po południu”.

“You have a daughter?”

„Masz córkę?”

“Grace. She’s six.” He showed her a photo on his phone at a red light: a little girl with a big smile and no front teeth. “She lives with her mum now. We’re divorced. I see her on Saturdays and Sundays. It’s not enough, but it’s something.”

„Grace. Ma sześć lat”. Na czerwonym świetle pokazał jej zdjęcie w telefonie: mała dziewczynka z dużym uśmiechem i bez przednich zębów. „Mieszka teraz ze swoją mamą. Jesteśmy po rozwodzie. Widuję ją w soboty i niedziele. To niewiele, ale to coś”.

“She’s beautiful,” Ana said. “And you? Are you happy, Daniel?”

„Jest piękna”, powiedziała Ana. „A ty? Jesteś szczęśliwy, Danielu?”