Nocny autobus

Ana odwróciła się i poszła z powrotem do Second Chance. Zapukała do drzwi. „Mick? Skąd znasz moje imię?”

Ana turned round and walked back to the Second Chance. She knocked on the door. “Mick? How do you know my name?”

Nikt nie odpowiedział. Zasłony były teraz zamknięte. Zapukała znowu, głośniej. Nic. Na następnej łodzi kobieta z niebieską farbą spojrzała na nią. Twarz Any zrobiła się czerwona i poszła do domu.

Nobody answered. The curtains were closed now. She knocked again, louder. Nothing. On the next boat, the woman with the blue paint looked at her. Ana’s face went red, and she walked home.

Nie powiedziała Priyi o Micku. Nikomu nie powiedziała. Cały weekend myślała o jego zmęczonych oczach, o jego dużych dłoniach i o pudełku z papierowymi kwadratami.

She didn’t tell Priya about Mick. She didn’t tell anybody. All weekend she thought about his tired eyes, his big hands and the box of paper squares.

W poniedziałek znowu miała wolną noc. O wpół do drugiej w nocy wciąż nie spała. Założyła więc swoją brzydką zieloną kurtkę i wyszła na przystanek autobusowy.

On Monday it was her night off again. At half past one in the morning, she was still awake. So she put on her ugly green jacket and went out to the bus stop.

Autobus N7 przyjechał za piętnaście druga. Drzwi otworzyły się i Daniel spojrzał na nią ze swojego miejsca. „Ana! Co tutaj robisz? Jedziesz gdzieś?”

The N7 came at a quarter to two. The doors opened, and Daniel looked down at her from his seat. “Ana! What are you doing here? Are you going somewhere?”

„Nigdzie. Nie mogę spać. Czy mogę kupić bilet… wszędzie?”

“Nowhere. I can’t sleep. Can I buy a ticket to… everywhere?”

Daniel zaśmiał się. „Bilet powrotny wszędzie. Dwa funty pięćdziesiąt. Usiądź z przodu. Pokażę ci Hollin Bridge w nocy. To najlepsza wycieczka w Yorkshire i jest prawie zawsze pusta”.

Daniel laughed. “A return ticket to everywhere. Two pounds fifty. Sit at the front. I’ll show you Hollin Bridge at night. It’s the best tour in Yorkshire, and it’s nearly always empty.”

To była prawda. W autobusie były tylko dwie inne osoby: pielęgniarka wracająca do domu ze szpitala i młody mężczyzna śpiący z tyłu. Ana usiadła na pierwszym miejscu, obok Daniela.

It was true. There were only two other people on the bus: a nurse going home from the hospital and a young man asleep at the back. Ana sat in the first seat, next to Daniel.

Autobus pojechał w górę przez rynek, minął ciemny ratusz, wyjechał w stronę szpitala i nowych domów. Potem wrócił na dół wzdłuż rzeki. Daniel znał każdą ulicę i każde światło.

The bus went up through the market square, past the dark town hall, out to the hospital and the new houses. Then it came back down along the river. Daniel knew every street and every light.

„Od jak dawna prowadzisz ten autobus?” zapytała Ana.

“How long have you driven this bus?” Ana asked.

„Od ośmiu lat. Każdej nocy ta sama trasa. Dwanaście razy na noc”. Uśmiechnął się. „Wcześniej prowadziłem autobus w dzień. Ale potem urodziła się moja córka i chciałem widywać ją po południu”.

“For eight years. Every night, the same route. Twelve times a night.” He smiled. “Before that, I drove a bus in the day. But then my daughter was born, and I wanted to see her in the afternoons.”

„Masz córkę?”

“You have a daughter?”

„Grace. Ma sześć lat”. Na czerwonym świetle pokazał jej zdjęcie w telefonie: mała dziewczynka z dużym uśmiechem i bez przednich zębów. „Mieszka teraz ze swoją mamą. Jesteśmy po rozwodzie. Widuję ją w soboty i niedziele. To niewiele, ale to coś”.

“Grace. She’s six.” He showed her a photo on his phone at a red light: a little girl with a big smile and no front teeth. “She lives with her mum now. We’re divorced. I see her on Saturdays and Sundays. It’s not enough, but it’s something.”

„Jest piękna”, powiedziała Ana. „A ty? Jesteś szczęśliwy, Danielu?”

“She’s beautiful,” Ana said. “And you? Are you happy, Daniel?”