The Train to Leeds

Walter bent down slowly and picked up the wet bag with his good hand. He looked inside at the cold bread. Then he walked past Ana, into the kitchen, and threw it in the bin.

วอลเตอร์ก้มลงช้าๆ และหยิบถุงเปียกด้วยมือข้างที่ยังดีอยู่ เขาดูขนมปังเย็นชืดข้างใน จากนั้นเขาก็เดินผ่านอานา เข้าไปในครัว และทิ้งมันลงถังขยะ

He didn’t say anything more. Ana didn’t ask. They both knew there were questions in the room, and they both left them there.

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก อานาไม่ได้ถาม ทั้งสองคนรู้ว่ามีคำถามอยู่ในห้องนั้น และพวกเขาก็ปล่อยมันไว้ตรงนั้น

At breakfast, Jess came down with a letter in her hand. Her face was pink. “Grandad. Ana. I have to tell you something.” She looked at Ana. Ana gave her a small smile.

ตอนอาหารเช้า เจสลงมาพร้อมจดหมายในมือ หน้าของเธอแดงขึ้น “คุณปู่คะ อานาคะ หนูมีเรื่องต้องบอกค่ะ” เธอหันไปมองอานา อานาส่งยิ้มเล็กๆ ให้เธอ

“There’s an open day at the university in Leeds on Saturday. You can see the buildings and talk to the teachers. For architecture. I want to go.” She took a breath. “And I have a letter from London too. They want to see me in the spring.”

“วันเสาร์นี้มีวันเปิดบ้านที่มหาวิทยาลัยในลีดส์ค่ะ เราไปดูตึกต่างๆ และคุยกับพวกอาจารย์ได้ สำหรับสถาปัตยกรรมค่ะ หนูอยากไป” เธอสูดหายใจ “แล้วหนูก็ได้จดหมายจากลอนดอนด้วยค่ะ พวกเขาอยากพบหนูในฤดูใบไม้ผลิ”

Walter put down his cup. He looked at Jess for a long time. Ana was afraid he was going to be angry. But he only said, “Architecture. Like your drawings.”

วอลเตอร์วางถ้วยของเขาลง เขามองเจสอยู่นาน อานากลัวว่าเขาจะโกรธ แต่เขาพูดเพียงว่า “สถาปัตยกรรม เหมือนรูปวาดของหลานสินะ”

“You know about my drawings?”

“คุณปู่รู้เรื่องรูปวาดของหนูด้วยเหรอคะ”

“I’m old, Jess. I’m not blind.” He drank his tea. “I can’t go with you on Saturday. Somebody has to make the bread, and my hand…”

“ปู่แก่แล้ว เจส ปู่ไม่ได้ตาบอด” เขาจิบชา “ปู่ไปกับหลานวันเสาร์นี้ไม่ได้หรอก ต้องมีคนทำขนมปัง แล้วมือของปู่ก็...”

“I can go with her,” Ana said. “After the baking. If you can do the shop alone.”

“ฉันไปกับเธอได้นะ” อานาพูด “หลังทำขนมปังเสร็จ ถ้าคุณเฝ้าร้านคนเดียวได้ค่ะ”

Walter nodded. And for one second, Jess put her arms round her grandad. Then she ran upstairs, very fast, so nobody could see her face.

วอลเตอร์พยักหน้า และเพียงวินาทีเดียว เจสก็กอดคุณปู่ของเธอ จากนั้นเธอก็วิ่งขึ้นบันไดไป เร็วมาก จนไม่มีใครเห็นหน้าของเธอ

On Saturday, at a quarter past eight, Ana and Jess were at Hollin Bridge station. It was a small station at the top of the town, with two platforms and one ticket machine.

ในวันเสาร์ เวลา 8 นาฬิกา 15 นาที อานาและเจสอยู่ที่สถานีฮอลลินบริดจ์ มันเป็นสถานีเล็กๆ บนเนินสูงสุดของเมือง มี 2 ชานชาลาและตู้ขายตั๋ว 1 ตู้

“Two returns to Leeds, please,” Ana said to the machine. Then she laughed. “I always talk to machines. In English, they understand me better than people.”

“ตั๋วไปกลับลีดส์ 2 ใบค่ะ” อานาพูดกับตู้ขายตั๋ว แล้วเธอก็หัวเราะ “ฉันชอบคุยกับเครื่องจักรเสมอเลย เป็นภาษาอังกฤษ พวกมันเข้าใจฉันดีกว่าคนอีก”

Jess looked at the timetable. “Platform two. Eight thirty-two. The journey is fifty minutes. We’re going to be early for once.”

เจสมองดูตารางเวลา “ชานชาลา 2 เวลา 8 นาฬิกา 32 นาที การเดินทางใช้เวลา 50 นาที พวกเราจะได้ไปถึงก่อนเวลาสักที”

The train went through green hills, little stone towns and fields with sheep. Ana was tired after her night of work, but she couldn’t sleep. She watched Jess. Jess was watching the window, with her headphones round her neck.

รถไฟวิ่งผ่านเนินเขาสีเขียว เมืองหินเล็กๆ และทุ่งหญ้าที่มีแกะ อานาเหนื่อยหลังจากทำงานทั้งคืน แต่เธอนอนไม่หลับ เธอมองดูเจส เจสกำลังมองหน้าต่าง โดยมีหูฟังคล้องอยู่ที่คอ

“Can I ask you something?” Jess said suddenly. “Do you miss your dad?”

“หนูถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เจสพูดขึ้นมาทันที “เธอคิดถึงพ่อของเธอไหม”