The Keys

When Ana came back across the road, Walter was sitting at the kitchen table. In front of him was a cup of tea that had gone cold. Crumb was asleep under his chair. The radio was off, which was unusual. Ana took off her jacket slowly and sat down opposite him.

Όταν η Άνα γύρισε απέναντι από τον δρόμο, ο Γουόλτερ καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας. Μπροστά του βρισκόταν ένα φλιτζάνι τσάι που είχε κρυώσει. Η Κραμπ κοιμόταν κάτω από την καρέκλα του. Το ραδιόφωνο ήταν κλειστό, κάτι που ήταν ασυνήθιστο. Η Άνα έβγαλε αργά το μπουφάν της και κάθισε απέναντί του.

“Priya says you had a visitor yesterday,” she said. “A woman in a big black car.”

«Η Πρίγια λέει ότι είχες έναν επισκέπτη χθες», είπε. «Μια γυναίκα σε ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο».

Walter didn’t look up. “Priya has very good eyes and a very long tongue.” He turned his cup round on the table with his left hand. “It was a customer.”

Ο Γουόλτερ δεν σήκωσε το βλέμμα του. «Η Πρίγια έχει πολύ καλά μάτια και πολύ μακριά γλώσσα». Γύρισε το φλιτζάνι του γύρω-γύρω πάνω στο τραπέζι με το αριστερό του χέρι. «Ήταν μια πελάτισσα».

“A customer who stayed for an hour?”

«Μια πελάτισσα που έμεινε για μία ώρα;»

“She had a lot of questions about bread.” He finally looked at her, and his small blue eyes were tired but very clear. “It was business, Ana. My business. When it is your business, I will tell you. Not before.” He said it without anger, and that made it harder to argue with.

«Είχε πολλές ερωτήσεις για το ψωμί». Τελικά την κοίταξε, και τα μικρά μπλε μάτια του ήταν κουρασμένα αλλά πολύ καθαρά. «Ήταν δουλειά, Άνα. Δική μου δουλειά. Όταν θα είναι δική σου δουλειά, θα σου πω. Όχι πριν». Το είπε χωρίς θυμό, κι αυτό έκανε πιο δύσκολο να διαφωνήσει κανείς μαζί του.

On the fridge, under a magnet shaped like a loaf of bread, there was a letter from the hospital. It had been there for three weeks. Ana had read it twice while she was making tea. Mr Bell was invited to an appointment with a specialist to discuss his symptoms. Walter had not called the number. Every time Jess mentioned it, he changed the subject or left the room.

Στο ψυγείο, κάτω από ένα μαγνητάκι σε σχήμα καρβελιού, υπήρχε ένα γράμμα από το νοσοκομείο. Βρισκόταν εκεί για τρεις εβδομάδες. Η Άνα το είχε διαβάσει δύο φορές ενώ έφτιαχνε τσάι. Ο κύριος Μπελ είχε πρόσκληση για ένα ραντεβού με έναν ειδικό γιατρό για να συζητήσει τα συμπτώματά του. Ο Γουόλτερ δεν είχε καλέσει το νούμερο. Κάθε φορά που η Τζες το ανέφερε, άλλαζε θέμα ή έφευγε από το δωμάτιο.

That evening, Jess knocked on Ana’s door. She was holding the letter. “I called them,” she said. “I pretended to be his secretary. He has an appointment on Wednesday at ten. Now we have to get him there, and I can’t do it alone. He doesn’t listen to me. He thinks I’m still two years old.”

Εκείνο το βράδυ, η Τζες χτύπησε την πόρτα της Άνας. Κρατούσε το γράμμα. «Τους τηλεφώνησα», είπε. «Προσποιήθηκα ότι είμαι η γραμματέας του. Έχει ραντεβού την Τετάρτη στις δέκα. Τώρα πρέπει να τον πάμε εκεί, και δεν μπορώ να το κάνω μόνη μου. Δεν με ακούει. Νομίζει ότι είμαι ακόμα δύο χρονών».

“Then we do it together,” Ana said. “But not with shouting. Shouting doesn’t work with him. I’ve tried.”

«Τότε θα το κάνουμε μαζί», είπε η Άνα. «Αλλά όχι με φωνές. Οι φωνές δεν πιάνουν μαζί του. Το έχω δοκιμάσει».

On Tuesday night, at four in the morning, Ana chose her moment. The dough for the big loaves was resting under its cloths, and the radio was playing quietly. Walter was sitting in his chair by the table, watching her hands with his critical eyes. She sat down next to him with two cups of tea.

Το βράδυ της Τρίτης, στις τέσσερις το πρωί, η Άνα διάλεξε τη στιγμή της. Το ζυμάρι για τα μεγάλα καρβέλια ξεκουραζόταν κάτω από τα πανιά του, και το ραδιόφωνο έπαιζε σιγανά. Ο Γουόλτερ καθόταν στην καρέκλα του δίπλα στο τραπέζι, παρακολουθώντας τα χέρια της με τα επικριτικά του μάτια. Εκείνη κάθισε δίπλα του με δύο φλιτζάνια τσάι.

“Do you remember what you told me about pride?” she asked. “You said it was a terrible thing. You said a person says one word, and then they can’t take it back, and one year becomes two, and two becomes ten.”

«Θυμάσαι τι μου είπες για την περηφάνια;» ρώτησε. «Είπες ότι ήταν απαίσιο πράγμα. Είπες ότι ένας άνθρωπος λέει μια λέξη, και μετά δεν μπορεί να την πάρει πίσω, και ο ένας χρόνος γίνεται δύο, και τα δύο γίνονται δέκα».

Walter looked at her suspiciously. “I remember. I also remember that you didn’t like hearing it.”

Ο Γουόλτερ την κοίταξε καχύποπτα. «Θυμάμαι. Θυμάμαι επίσης ότι δεν σου άρεσε να το ακούς».

“I didn’t. But you were right. And I think you’re doing the same thing now, with your hands. You don’t want to go to the hospital because you’re afraid of what they’ll say. And because you’re proud. But if you don’t go, nothing changes, except that it gets worse and Jess cries in her room at night. Did you know that she does that?”

«Δεν μου άρεσε. Αλλά είχες δίκιο. Και νομίζω ότι κάνεις το ίδιο πράγμα τώρα, με τα χέρια σου. Δεν θέλεις να πας στο νοσοκομείο επειδή φοβάσαι τι θα πουν. Και επειδή είσαι περήφανος. Αλλά αν δεν πας, τίποτα δεν αλλάζει, εκτός από το ότι χειροτερεύει και η Τζες κλαίει στο δωμάτιό της τη νύχτα. Ήξερες ότι το κάνει αυτό;»