The Keys

When Ana came back across the road, Walter was sitting at the kitchen table. In front of him was a cup of tea that had gone cold. Crumb was asleep under his chair. The radio was off, which was unusual. Ana took off her jacket slowly and sat down opposite him.

Toen Ana weer overstak, zat Walter aan de keukentafel. Voor hem stond een kop thee die koud was geworden. Crumb sliep onder zijn stoel. De radio stond uit, en dat was vreemd. Ana trok langzaam haar jas uit en ging tegenover hem zitten.

“Priya says you had a visitor yesterday,” she said. “A woman in a big black car.”

“Priya zegt dat je gisteren bezoek had,” zei ze. “Een vrouw in een grote zwarte auto.”

Walter didn’t look up. “Priya has very good eyes and a very long tongue.” He turned his cup round on the table with his left hand. “It was a customer.”

Walter keek niet op. “Priya heeft heel goede ogen en een heel lange tong.” Hij draaide zijn kopje op tafel rond met zijn linkerhand. “Het was een klant.”

“A customer who stayed for an hour?”

“Een klant die een uur bleef?”

“She had a lot of questions about bread.” He finally looked at her, and his small blue eyes were tired but very clear. “It was business, Ana. My business. When it is your business, I will tell you. Not before.” He said it without anger, and that made it harder to argue with.

“Ze had veel vragen over brood.” Eindelijk keek hij haar aan, en zijn kleine blauwe ogen waren moe maar heel helder. “Het ging over werk, Ana. Mijn werk. Als het jouw werk is, vertel ik het je wel. Niet eerder.” Hij zei het zonder boosheid, en daardoor was het moeilijker om tegen hem in te gaan.

On the fridge, under a magnet shaped like a loaf of bread, there was a letter from the hospital. It had been there for three weeks. Ana had read it twice while she was making tea. Mr Bell was invited to an appointment with a specialist to discuss his symptoms. Walter had not called the number. Every time Jess mentioned it, he changed the subject or left the room.

Op de koelkast, onder een magneet in de vorm van een brood, hing een brief van het ziekenhuis. Die hing er al drie weken. Ana had hem twee keer gelezen terwijl ze thee zette. Meneer Bell werd uitgenodigd voor een afspraak met een specialist om zijn klachten te bespreken. Walter had het nummer niet gebeld. Elke keer dat Jess erover begon, praatte hij over iets anders of liep hij de kamer uit.

That evening, Jess knocked on Ana’s door. She was holding the letter. “I called them,” she said. “I pretended to be his secretary. He has an appointment on Wednesday at ten. Now we have to get him there, and I can’t do it alone. He doesn’t listen to me. He thinks I’m still two years old.”

Die avond klopte Jess op Ana’s deur. Ze hield de brief vast. “Ik heb ze gebeld,” zei ze. “Ik deed alsof ik zijn secretaresse was. Hij heeft woensdag om tien uur een afspraak. Nu moeten we hem er nog krijgen, en dat kan ik niet alleen. Hij luistert niet naar me. Hij denkt dat ik nog twee jaar oud ben.”

“Then we do it together,” Ana said. “But not with shouting. Shouting doesn’t work with him. I’ve tried.”

“Dan doen we het samen,” zei Ana. “Maar niet door te schreeuwen. Schreeuwen helpt niet bij hem. Dat heb ik geprobeerd.”

On Tuesday night, at four in the morning, Ana chose her moment. The dough for the big loaves was resting under its cloths, and the radio was playing quietly. Walter was sitting in his chair by the table, watching her hands with his critical eyes. She sat down next to him with two cups of tea.

Dinsdagnacht, om vier uur ’s ochtends, koos Ana haar moment. Het deeg voor de grote broden lag te rusten onder de doeken, en de radio speelde zachtjes. Walter zat in zijn stoel bij de tafel en keek met een kritische blik naar haar handen. Ze ging naast hem zitten met twee koppen thee.

“Do you remember what you told me about pride?” she asked. “You said it was a terrible thing. You said a person says one word, and then they can’t take it back, and one year becomes two, and two becomes ten.”

“Weet je nog wat je me vertelde over trots?” vroeg ze. “Je zei dat het iets vreselijks was. Je zei dat iemand één woord zegt, en het daarna niet meer kan terugnemen, en dat één jaar twee jaar wordt, en twee jaar tien jaar.”

Walter looked at her suspiciously. “I remember. I also remember that you didn’t like hearing it.”

Walter keek haar wantrouwend aan. “Dat weet ik nog. Ik weet ook nog dat je het niet leuk vond om te horen.”

“I didn’t. But you were right. And I think you’re doing the same thing now, with your hands. You don’t want to go to the hospital because you’re afraid of what they’ll say. And because you’re proud. But if you don’t go, nothing changes, except that it gets worse and Jess cries in her room at night. Did you know that she does that?”

“Dat klopt. Maar je had gelijk. En ik denk dat je nu hetzelfde doet, met je handen. Je wilt niet naar het ziekenhuis omdat je bang bent voor wat ze zeggen. En omdat je trots bent. Maar als je niet gaat, verandert er niets, behalve dat het erger wordt en dat Jess ’s nachts huilt in haar kamer. Wist je dat ze dat doet?”