Nobody Replied

Twelve invitations

การ์ดเชิญสิบสองใบ

Amir drove a bus in Toronto. He was forty-two, and he came from Iran. He lived with his son, Daniel, in a small flat.

อามีร์ขับรถบัสในโทรอนโต เขาอายุ 42 ปี และมาจากอิหร่าน เขาอยู่กับแดเนียล ลูกชายของเขา ในห้องชุดเล็กๆ

It was only the two of them. Amir worked long hours, but he always came home before dinner.

มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น อามีร์ทำงานหลายชั่วโมง แต่เขากลับถึงบ้านก่อนอาหารเย็นเสมอ

One evening in February, he sat at the kitchen table with twelve cards.

เย็นวันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ เขานั่งที่โต๊ะในครัวกับการ์ด 12 ใบ

“Daniel, come here,” he said. “Your birthday is in two weeks. You will be ten!”

“แดเนียล มานี่สิ” เขาพูด “อีกสองสัปดาห์ก็ถึงวันเกิดลูกแล้ว ลูกจะอายุครบ 10 ขวบแล้วนะ”

Daniel came out of his room. He was a quiet boy with big dark eyes. “I know, Baba.”

แดเนียลเดินออกมาจากห้อง เขาเป็นเด็กเงียบๆ ที่มีตากลมโตสีเข้ม “ผมรู้แล้วครับ บาบา”

“So we’re going to have a party. A real party, with your friends from school. Look, I bought invitations.”

“พ่อก็เลยจะจัดงานเลี้ยง งานเลี้ยงจริงๆ กับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนของลูก ดูสิ พ่อซื้อการ์ดเชิญมาด้วย”

The cards had blue balloons on them. Amir opened the first one and started to write.

การ์ดมีรูปลูกโป่งสีฟ้า อามีร์เปิดการ์ดใบแรกแล้วเริ่มเขียน

“Dear friend, please come to Daniel’s tenth birthday party! Saturday, 7 March, from two until five.”

“ถึงเพื่อนรัก มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดครบ 10 ปีของแดเนียลกันนะ วันเสาร์ที่ 7 มีนาคม ตั้งแต่บ่ายสองโมงถึงห้าโมงเย็น”

“Where: our home, 15 Weston Road, flat 12. There will be pizza, cake and games. Please reply to Amir.”

“สถานที่: บ้านของเรา เลขที่ 15 ถนนเวสตัน ห้อง 12 จะมีพิซซา เค้ก และเกม โปรดตอบกลับอามีร์”

He wrote his phone number at the bottom. Then he looked at Daniel. “Who do you want to invite?”

เขาเขียนเบอร์โทรศัพท์ไว้ที่ด้านล่าง แล้วเขาก็มองแดเนียล “ลูกอยากเชิญใครบ้าง”

Daniel didn’t answer at once. “I don’t know. Maybe nobody.”

แดเนียลไม่ได้ตอบทันที “ผมไม่รู้ครับ อาจจะไม่มีใครเลย”

“Nobody? What about the boys on your football team? You talk about them all the time.”

“ไม่มีใครเลยเหรอ แล้วเด็กผู้ชายในทีมฟุตบอลของลูกล่ะ ลูกพูดถึงพวกเขาตลอดเวลาเลยนะ”

“OK. The football team. And some girls from my class.”

“ก็ได้ครับ ทีมฟุตบอล แล้วก็เด็กผู้หญิงบางคนในห้องของผม”