Page 47

1

1

I’ve been working in a small bookshop in Hamburg for two years. It’s called “Seitenweise” and sells old books. The owner is Mr Berger. He’s 78, always wears a green jacket, and drinks exactly three cups of tea every day.

ฉันทำงานในร้านหนังสือเล็กๆ ในฮัมบูร์กมาสองปีแล้ว ร้านชื่อ “ไซเทนไวเซอ” และขายหนังสือเก่า เจ้าของร้านคือคุณแบร์เกอร์ เขาอายุ 78 ปี ใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวเสมอ และดื่มชาวันละสามถ้วยพอดีทุกวัน

I love this job. It’s quiet, it smells of paper, and sometimes you find something in the old books: a postcard, a ticket, a dried flower.

ฉันรักงานนี้ ที่นี่เงียบสงบ มีกลิ่นกระดาษ และบางครั้งก็เจอของในหนังสือเก่า เช่น โปสการ์ด ตั๋วรถ หรือดอกไม้แห้ง

But on Tuesday I found something else.

แต่วันอังคาร ฉันเจออย่างอื่น

I was putting an old novel back on the shelf. A small note fell out. I picked it up. The handwriting was beautiful, in blue ink:

ฉันเก็บหนังสือนิยายเก่าเล่มหนึ่งเข้าชั้น แล้วมีกระดาษโน้ตเล็กๆ หล่นออกมา ฉันหยิบมันขึ้นมา ลายมือสวย เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงิน:

“For the woman with the red scarf: page 47, third sentence.”

“สำหรับผู้หญิงที่ใส่ผ้าพันคอสีแดง: หน้า 47 ประโยคที่สาม”

I looked at my scarf. It’s red. My heart beat faster.

ฉันก้มมองผ้าพันคอของฉัน มันเป็นสีแดง หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้น

I opened the book at page 47 and read the third sentence: “Sometimes the answer has been there for a long time, but nobody has asked the right question.”

ฉันเปิดหน้า 47 และอ่านประโยคที่สาม: “บางครั้งคำตอบก็อยู่ที่นั่นมานานแล้ว แต่ไม่มีใครถามคำถามที่ถูกต้อง”

“Mr Berger!” I called. “Who had this book in their hands yesterday?”

“คุณแบร์เกอร์คะ” ฉันร้องเรียก “เมื่อวานใครถือหนังสือเล่มนี้คะ”

He shrugged. “Lots of people, Lena. It’s raining. When it rains, everyone comes into the shop.”

เขายักไหล่ “หลายคนนะเลนา ฝนตก พอฝนตกทุกคนก็เข้ามาในร้าน”

I put the note in my pocket. I thought about it all day.

ฉันเก็บกระดาษโน้ตใส่กระเป๋า ทั้งวันฉันคิดถึงแต่เรื่องนี้