Ten Kilometres

A joke on the list

เรื่องแกล้งเล่นในรายชื่อ

Funmi lived in Lagos. She was forty-one, and she was an accountant. She worked for a big company in the city centre.

ฟุนมีอาศัยอยู่ในเลกอส เธออายุ 41 ปี และเธอเป็นนักบัญชี เธอทำงานให้บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในใจกลางเมือง

She sat at her desk from eight in the morning until six in the evening. She liked numbers. Numbers were quiet.

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตั้งแต่ 8 โมงเช้าจนถึง 6 โมงเย็น เธอชอบตัวเลข ตัวเลขเงียบสงบดี

On Monday morning, an email came from the boss. Funmi read it with her first coffee.

เช้าวันจันทร์ มีอีเมลมาจากหัวหน้า ฟุนมีอ่านอีเมลนั้นตอนดื่มกาแฟแก้วแรก

“Dear team,” it said. “Our company is going to run in the Lagos race. It’s ten kilometres, and it’s in six weeks. Here are our ten runners.”

“ถึงทุกคนในทีม” อีเมลเขียนว่า “บริษัทของเราจะไปวิ่งในการแข่งขันของเลกอส ระยะทาง 10 กิโลเมตร และจะแข่งในอีก 6 สัปดาห์ นี่คือรายชื่อนักวิ่ง 10 คนของเรา”

Funmi looked at the list of names. The last name on the list was her name.

ฟุนมีมองดูรายชื่อ ชื่อสุดท้ายในรายชื่อคือชื่อของเธอ

She read it again. Then she stood up and walked to the next desk.

เธออ่านอีกครั้ง หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะข้างๆ

Tunde was twenty-six. He was younger than everybody in the office. He ran every morning, and he talked about it every day.

ตุนเดอายุ 26 ปี เขาอายุน้อยกว่าทุกคนในสำนักงาน เขาวิ่งทุกเช้า และเขาพูดเรื่องนี้ทุกวัน

“Tunde. Did you write my name on this list?”

“ตุนเด เธอเขียนชื่อฉันลงในรายชื่อนี้เหรอ”

Tunde laughed. “It was a joke! I’m sorry. Then the boss sent the list to everyone.”

ตุนเดหัวเราะ “ผมแค่แกล้งเล่นครับ ขอโทษด้วยครับ แล้วหัวหน้าก็ส่งรายชื่อให้ทุกคนเลย”

“A joke,” said Funmi.

“แกล้งเล่นเหรอ” ฟุนมีพูด

“Come on, Funmi. You’ve never run in your life. Have you?”

“ไม่เอาน่า พี่ฟุนมี พี่ไม่เคยวิ่งเลยในชีวิต ใช่ไหมครับ”

“No,” said Funmi. “I have never run. Not even for a bus.”

“ใช่” ฟุนมีพูด “ฉันไม่เคยวิ่งเลย ไม่เคยวิ่งตามรถเมล์ด้วยซ้ำ”

Other people in the office looked up from their desks. Some of them smiled.

คนอื่นๆ ในสำนักงานเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน บางคนก็ยิ้ม