Do Not Be Afraid

Fourteen girls wanted to be the angel with the big line, and every one of them read it to me.

เด็กหญิง 14 คนอยากเป็นทูตสวรรค์ที่มีบทยาว และทุกคนก็อ่านบทนั้นให้ฉันฟัง

“Do not be afraid!” shouted the first. A shepherd fell off his chair.

“อย่ากลัวเลย!” คนแรกตะโกน คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งตกเก้าอี้

“Do not be afraid,” whispered the second. Nobody heard it, not even me.

“อย่ากลัวเลย” คนที่สองกระซิบ ไม่มีใครได้ยิน แม้แต่ฉัน

The third sang it. The fourth spoke to the floor. Then a small boy stood up at the back.

คนที่สามร้องเป็นเพลง คนที่สี่พูดกับพื้น แล้วเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งก็ยืนขึ้นที่ด้านหลัง

“Angels aren’t girls or boys, Miss,” he said. “They’re angels.”

“ทูตสวรรค์ไม่ใช่เด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายครับครู” เขาพูด “พวกเขาเป็นทูตสวรรค์”

“He is right,” said Ruth from the piano. She didn’t smile, but her eyes did.

“เขาพูดถูก” รูธพูดจากที่เปียโน เธอไม่ได้ยิ้ม แต่ตาของเธอยิ้ม

So the boy read it too. He read very well. Then he asked to be a king instead, because kings have crowns.

เด็กชายคนนั้นจึงอ่านบทด้วยเหมือนกัน เขาอ่านได้ดีมาก หลังจากนั้นเขาขอเป็นกษัตริย์แทน เพราะกษัตริย์มีมงกุฎ

It was Tuesday, the day for the parts, and the church hall was hot. Forty children, forty coats, and the old heating on full. Two sheep were red in the face. One king lay on the floor. “I’m dying, Miss,” he said. I asked Mr Doyle to open a window.

วันนั้นเป็นวันอังคาร วันเลือกบท และหอประชุมโบสถ์ก็ร้อน เด็ก 40 คน เสื้อโค้ต 40 ตัว และเครื่องทำความร้อนเก่าเปิดเต็มที่ แกะสองตัวหน้าแดง กษัตริย์คนหนึ่งนอนลงบนพื้น “ผมจะตายแล้วครับครู” เขาพูด ฉันขอนายดอยล์ให้เปิดหน้าต่าง

“That one hasn’t opened since the summer,” he said. But he went for his long pole. He pushed hard, the old latch made a small crack, and the high little window at the back opened. Cold air came in. Ten minutes later I wanted to start again, so he pulled it closed with the same pole, fast, and didn’t look at it.

“บานนั้นไม่ได้เปิดตั้งแต่หน้าร้อนแล้ว” เขาพูด แต่เขาไปหยิบไม้ยาวมา เขาผลักแรง สลักเก่ามีเสียงดังแกร๊กเบาๆ และหน้าต่างบานเล็กที่อยู่สูงข้างหลังก็เปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามา สิบนาทีต่อมาฉันอยากเริ่มใหม่ เขาจึงใช้ไม้ด้ามเดิมดึงมันปิดอย่างเร็ว และไม่ได้มองมัน

“A hundred years old, that window,” he said to nobody. “Like everything here.”

“หน้าต่างบานนั้นอายุร้อยปีแล้ว” เขาพูดกับตัวเอง “เหมือนทุกอย่างที่นี่”

Only one child watched him do it. She was a small girl in a red wool scarf, at the end of the row of shepherds. Amara Mensah. She is new in my class this year. She came from Ghana in August, and she almost never speaks. She is a shepherd because shepherds don’t have to say anything.

มีเด็กคนเดียวที่มองเขาทำ เธอเป็นเด็กหญิงตัวเล็กใส่ผ้าพันคอขนสัตว์สีแดง อยู่ที่ท้ายแถวของคนเลี้ยงแกะ อามารา เมนซาห์ เธอเพิ่งมาอยู่ในห้องของฉันปีนี้ เธอมาจากกานาในเดือนสิงหาคม และเธอแทบไม่พูดเลย เธอเป็นคนเลี้ยงแกะเพราะคนเลี้ยงแกะไม่ต้องพูดอะไร

I went and sat next to her on the floor. “Amara, would you like a line? Just a short one? Shepherds can speak too.”

ฉันเดินไปนั่งข้างเธอที่พื้น “อามารา อยากได้บทพูดไหมจ๊ะ บทสั้นๆ ก็ได้ คนเลี้ยงแกะก็พูดได้เหมือนกันนะ”

She shook her head. Then she said her first words to me since September.

เธอส่ายหน้า แล้วเธอก็พูดกับฉันเป็นครั้งแรกตั้งแต่เดือนกันยายน

“No, Miss. But can I know all the words? All of them?”

“ไม่ค่ะครู แต่หนูขอรู้คำพูดทั้งหมดได้ไหมคะ ทั้งหมดเลย”