Η εργαλειοθήκη

Την Τρίτη στις οκτώ και μισή έπρεπε να σταθώ στο γραφείο της εκκλησίας και να πω στη Diane Price ότι όλα ήταν καλά. Στις επτά ήμουν στην εκκλησία με τον Marco και κρατούσα μια πόρτα.

At half past eight on Tuesday I had to stand in the vestry and tell Diane Price that everything was fine. At seven I was in the church with Marco, holding a door.

«Αριστερά», είπε.

“Left,” he said.

Πήγα αριστερά. Για μία φορά, ήταν η σωστή αριστερά.

I moved left. It was the right left, for once.

Ο στάβλος στεκόταν τώρα μπροστά στο ιερό, ψηλός και αληθινός, με τρεις τοίχους και μία πόρτα. Η στέγη ήταν ακόμα στο φορτηγάκι του. Σε εννέα μέρες σαράντα παιδιά έπρεπε να σταθούν γύρω του. Κάτω από ένα άσπρο τραπεζομάντιλο στην αίθουσα, η παλιά φάτνη ήταν άδεια. Μόνο δύο άνθρωποι είχαν κλειδιά για την αίθουσα. Ο ένας ήμουν εγώ.

The stable stood in front of the altar now, tall and real, with three walls and one door. The roof was still in his van. In nine days forty children must stand round it. Under a white tablecloth in the hall, the old crib stood empty. Only two people had keys to that hall. I was one of them.

Όλη μέρα σκεφτόμουν ένα πράγμα. Την εργαλειοθήκη του. Την κουβαλά παντού και δεν την ανοίγει ποτέ μπροστά μου, μόνο για καρφιά. Στις επτά είχα ένα σχέδιο, και το μισούσα.

All day I thought about one thing. His toolbox. He carries it everywhere, and he never opens it in front of me, only for nails. At seven I had a plan, and I hated it.

«Μπορείτε να φέρετε τώρα τη στέγη μέσα;» είπα. «Πριν πέσει το χιόνι πάνω της.»

“Can you bring the roof in now?” I said. “Before the snow gets on it.”

«Τώρα; Είναι καλά στο φορτηγάκι.»

“Now? It’s fine in the van.”

«Παρακαλώ. Θα χιονίζει όλη νύχτα. Εγώ θα τελειώσω αυτή την πλευρά.»

“Please. It’s going to snow all night. I’ll finish this side.”

Με κοίταξε. Μετά ανασήκωσε τους ώμους και βγήκε. Το φορτηγάκι ήταν στην άλλη άκρη της πλατείας. Δέκα λεπτά, σκέφτηκα.

He looked at me. Then he shrugged and went out. The van was on the far side of the square. Ten minutes, I thought.

Η εργαλειοθήκη του ήταν στο πάτωμα, δίπλα στα πόδια μου. Ήταν ένα μεγάλο παλιό ξύλινο κουτί με λαβή, και ήταν κλειστό.

His toolbox stood on the floor, next to my feet. It was a big old wooden box with a handle, and it was closed.

Ήξερα ότι ήταν λάθος. Το έκανα παρ’ όλα αυτά. Γονάτισα και άνοιξα το καπάκι.

I knew it was wrong. I did it anyway. I knelt down and opened the lid.

Σφυριά. Ένα πριόνι. Μολύβια. Κουτιά με καρφιά. Και στον πάτο, τυλιγμένο σε ένα μαλακό μπλε ύφασμα, κάτι μικρό και σκληρό. Το ξετύλιξα.

Hammers. A saw. Pencils. Boxes of nails. And at the bottom, wrapped in a soft blue cloth, something small and hard. I unwrapped it.

Ήταν ένας μικρός άγγελος από τη φάτνη. Τα φτερά του από σύρμα έλαμπαν στο φως. Το ένα φτερό είχε από κάτω ένα καινούργιο ασημί χρώμα. Κάποιος το διόρθωσε εκεί, πολύ προσεκτικά.

It was a little angel from the crib. Her wire wings shone in the light. One wing was a new silver colour at the bottom. Somebody mended it there, very carefully.

Ήμουν ακόμα γονατισμένη όταν άνοιξε η πόρτα. Ο Marco στεκόταν εκεί με ένα κομμάτι στέγης στον ώμο. Είδε τον άγγελο στα χέρια μου. Είδε το πρόσωπό μου.

I was still on my knees when the door opened. Marco stood there with a piece of roof on his shoulder. He saw the angel in my hands. He saw my face.