The Toolbox

At half past eight on Tuesday I had to stand in the vestry and tell Diane Price that everything was fine. At seven I was in the church with Marco, holding a door.

Την Τρίτη στις οκτώ και μισή έπρεπε να σταθώ στο γραφείο της εκκλησίας και να πω στη Diane Price ότι όλα ήταν καλά. Στις επτά ήμουν στην εκκλησία με τον Marco και κρατούσα μια πόρτα.

“Left,” he said.

«Αριστερά», είπε.

I moved left. It was the right left, for once.

Πήγα αριστερά. Για μία φορά, ήταν η σωστή αριστερά.

The stable stood in front of the altar now, tall and real, with three walls and one door. The roof was still in his van. In nine days forty children must stand round it. Under a white tablecloth in the hall, the old crib stood empty. Only two people had keys to that hall. I was one of them.

Ο στάβλος στεκόταν τώρα μπροστά στο ιερό, ψηλός και αληθινός, με τρεις τοίχους και μία πόρτα. Η στέγη ήταν ακόμα στο φορτηγάκι του. Σε εννέα μέρες σαράντα παιδιά έπρεπε να σταθούν γύρω του. Κάτω από ένα άσπρο τραπεζομάντιλο στην αίθουσα, η παλιά φάτνη ήταν άδεια. Μόνο δύο άνθρωποι είχαν κλειδιά για την αίθουσα. Ο ένας ήμουν εγώ.

All day I thought about one thing. His toolbox. He carries it everywhere, and he never opens it in front of me, only for nails. At seven I had a plan, and I hated it.

Όλη μέρα σκεφτόμουν ένα πράγμα. Την εργαλειοθήκη του. Την κουβαλά παντού και δεν την ανοίγει ποτέ μπροστά μου, μόνο για καρφιά. Στις επτά είχα ένα σχέδιο, και το μισούσα.

“Can you bring the roof in now?” I said. “Before the snow gets on it.”

«Μπορείτε να φέρετε τώρα τη στέγη μέσα;» είπα. «Πριν πέσει το χιόνι πάνω της.»

“Now? It’s fine in the van.”

«Τώρα; Είναι καλά στο φορτηγάκι.»

“Please. It’s going to snow all night. I’ll finish this side.”

«Παρακαλώ. Θα χιονίζει όλη νύχτα. Εγώ θα τελειώσω αυτή την πλευρά.»

He looked at me. Then he shrugged and went out. The van was on the far side of the square. Ten minutes, I thought.

Με κοίταξε. Μετά ανασήκωσε τους ώμους και βγήκε. Το φορτηγάκι ήταν στην άλλη άκρη της πλατείας. Δέκα λεπτά, σκέφτηκα.

His toolbox stood on the floor, next to my feet. It was a big old wooden box with a handle, and it was closed.

Η εργαλειοθήκη του ήταν στο πάτωμα, δίπλα στα πόδια μου. Ήταν ένα μεγάλο παλιό ξύλινο κουτί με λαβή, και ήταν κλειστό.

I knew it was wrong. I did it anyway. I knelt down and opened the lid.

Ήξερα ότι ήταν λάθος. Το έκανα παρ’ όλα αυτά. Γονάτισα και άνοιξα το καπάκι.

Hammers. A saw. Pencils. Boxes of nails. And at the bottom, wrapped in a soft blue cloth, something small and hard. I unwrapped it.

Σφυριά. Ένα πριόνι. Μολύβια. Κουτιά με καρφιά. Και στον πάτο, τυλιγμένο σε ένα μαλακό μπλε ύφασμα, κάτι μικρό και σκληρό. Το ξετύλιξα.

It was a little angel from the crib. Her wire wings shone in the light. One wing was a new silver colour at the bottom. Somebody mended it there, very carefully.

Ήταν ένας μικρός άγγελος από τη φάτνη. Τα φτερά του από σύρμα έλαμπαν στο φως. Το ένα φτερό είχε από κάτω ένα καινούργιο ασημί χρώμα. Κάποιος το διόρθωσε εκεί, πολύ προσεκτικά.

I was still on my knees when the door opened. Marco stood there with a piece of roof on his shoulder. He saw the angel in my hands. He saw my face.

Ήμουν ακόμα γονατισμένη όταν άνοιξε η πόρτα. Ο Marco στεκόταν εκεί με ένα κομμάτι στέγης στον ώμο. Είδε τον άγγελο στα χέρια μου. Είδε το πρόσωπό μου.