De gereedschapskist

Om half negen op dinsdag moest ik in de sacristie staan en tegen Diane Price zeggen dat alles goed was. Om zeven uur was ik in de kerk met Marco en hield ik een deur vast.

At half past eight on Tuesday I had to stand in the vestry and tell Diane Price that everything was fine. At seven I was in the church with Marco, holding a door.

“Links,” zei hij.

“Left,” he said.

Ik ging naar links. Het was voor één keer de goede kant.

I moved left. It was the right left, for once.

De stal stond nu voor het altaar, groot en echt, met drie muren en één deur. Het dak lag nog in zijn bestelbus. Over negen dagen moesten veertig kinderen eromheen staan. In de zaal stond de oude kerststal leeg onder een wit tafelkleed. Maar twee mensen hadden een sleutel van die zaal. Ik was een van hen.

The stable stood in front of the altar now, tall and real, with three walls and one door. The roof was still in his van. In nine days forty children must stand round it. Under a white tablecloth in the hall, the old crib stood empty. Only two people had keys to that hall. I was one of them.

De hele dag dacht ik aan één ding. Zijn gereedschapskist. Hij neemt hem overal mee en doet hem nooit open waar ik bij ben, alleen voor spijkers. Om zeven uur had ik een plan, en ik haatte het.

All day I thought about one thing. His toolbox. He carries it everywhere, and he never opens it in front of me, only for nails. At seven I had a plan, and I hated it.

“Kunt u het dak nu binnenbrengen?” zei ik. “Voordat de sneeuw erop komt.”

“Can you bring the roof in now?” I said. “Before the snow gets on it.”

“Nu? Het is goed in de bus.”

“Now? It’s fine in the van.”

“Alstublieft. Het gaat de hele nacht sneeuwen. Ik maak deze kant af.”

“Please. It’s going to snow all night. I’ll finish this side.”

Hij keek me aan. Toen haalde hij zijn schouders op en ging naar buiten. De bus stond aan de andere kant van het plein. Tien minuten, dacht ik.

He looked at me. Then he shrugged and went out. The van was on the far side of the square. Ten minutes, I thought.

Zijn gereedschapskist stond op de grond, naast mijn voeten. Het was een grote oude houten kist met een handvat, en hij was dicht.

His toolbox stood on the floor, next to my feet. It was a big old wooden box with a handle, and it was closed.

Ik wist dat het fout was. Ik deed het toch. Ik knielde en deed het deksel open.

I knew it was wrong. I did it anyway. I knelt down and opened the lid.

Hamers. Een zaag. Potloden. Doosjes spijkers. En onderop, in een zachte blauwe doek, iets kleins en hards. Ik pakte het uit.

Hammers. A saw. Pencils. Boxes of nails. And at the bottom, wrapped in a soft blue cloth, something small and hard. I unwrapped it.

Het was een klein engeltje uit de kerststal. Haar vleugels van draad glansden in het licht. Eén vleugel was onderaan nieuw en zilverkleurig. Iemand had hem daar heel voorzichtig gerepareerd.

It was a little angel from the crib. Her wire wings shone in the light. One wing was a new silver colour at the bottom. Somebody mended it there, very carefully.

Ik zat nog op mijn knieën toen de deur openging. Marco stond daar met een stuk dak op zijn schouder. Hij zag het engeltje in mijn handen. Hij zag mijn gezicht.

I was still on my knees when the door opened. Marco stood there with a piece of roof on his shoulder. He saw the angel in my hands. He saw my face.