Το σπίτι στην οδό Λάιγκον

Κυριακάτικο μεσημεριανό

Sunday lunch

Ο Νικ ήταν τριάντα τεσσάρων χρονών. Έφτιαχνε εφαρμογές για τηλέφωνα. Δούλευε σε ένα γραφείο στο κέντρο της Μελβούρνης. Κοιτούσε μια οθόνη όλη μέρα.

Nick was thirty-four. He made apps for phones. He worked in an office in the centre of Melbourne. He looked at a screen all day.

Κάθε Κυριακή, έτρωγε μεσημεριανό με τον παππού του, τον Σταύρο. Ο Νικ τον φώναζε Παππού. Ήταν η ελληνική λέξη για το grandfather.

Every Sunday, he had lunch with his grandfather, Stavros. Nick called him Pappou. It was the Greek word for grandfather.

Ο Παππούς ήταν ογδόντα έξι χρονών. Ζούσε μόνος σε ένα μικρό σπίτι στο Μπράνσγουικ. Μαγείρευε κοτόπουλο με πατάτες κάθε Κυριακή. Ήταν πάντα το ίδιο μεσημεριανό και ήταν πάντα καλό.

Pappou was eighty-six. He lived alone in a small house in Brunswick. He cooked chicken with potatoes every Sunday. It was always the same lunch, and it was always good.

Αυτή την Κυριακή, ο Παππούς δεν έφαγε πολύ. Είχε μια παλιά φωτογραφία στο χέρι του.

This Sunday, Pappou didn’t eat much. He had an old photo in his hand.

«Κοίτα», είπε. «Αυτός είμαι εγώ το 1965».

“Look,” he said. “This is me in 1965.”

Στη φωτογραφία, ένας νεαρός άντρας στάθηκε μπροστά από ένα σπίτι. Είχε μια πράσινη πόρτα. Υπήρχε μια μικρή λεμονιά δίπλα στην πόρτα. Ο νεαρός άντρας είχε μαύρα μαλλιά και ένα μεγάλο χαμόγελο.

In the photo, a young man stood in front of a house. It had a green door. There was a small lemon tree next to the door. The young man had black hair and a big smile.

«Πού είναι αυτό;» ρώτησε ο Νικ.

“Where is this?” asked Nick.

«Στην οδό Λάιγκον. Είναι το σπίτι όπου έζησα τον πρώτο μου χρόνο στην Αυστραλία».

“Lygon Street. It’s the house where I lived in my first year in Australia.”

«Δεν μου μίλησες ποτέ για εκείνο το σπίτι».

“You’ve never told me about that house.”

«Δεν ρώτησες ποτέ». Ο Παππούς χαμογέλασε.

“You’ve never asked.” Pappou smiled.

Ο Νικ άφησε το τηλέφωνό του στο τραπέζι. «Εντάξει. Σε ρωτάω τώρα».

Nick put his phone on the table. “OK. I’m asking now.”

«Ήρθα από την Ελλάδα με ένα καράβι», είπε ο Παππούς. «Τριάντα μία μέρες στη θάλασσα. Ήμουν είκοσι πέντε χρονών και δεν μιλούσα ούτε λέξη στα αγγλικά. Είχα μία τσάντα και τη διεύθυνση ενός ξαδέλφου».

“I came from Greece on a ship,” said Pappou. “Thirty-one days on the sea. I was twenty-five, and I didn’t speak a word of English. I had one bag and the address of a cousin.”

«Και ο ξάδελφός σου έμενε στην οδό Λάιγκον;»

“And your cousin lived on Lygon Street?”