The House on Lygon Street

Sunday lunch

Lunch op zondag

Nick was thirty-four. He made apps for phones. He worked in an office in the centre of Melbourne. He looked at a screen all day.

Nick was vierendertig. Hij maakte apps voor telefoons. Hij heeft gewerkt in een kantoor in het centrum van Melbourne. Hij heeft de hele dag naar een scherm gekeken.

Every Sunday, he had lunch with his grandfather, Stavros. Nick called him Pappou. It was the Greek word for grandfather.

Elke zondag heeft hij geluncht met zijn grootvader, Stavros. Nick noemde hem Pappou. Het was het Griekse woord voor grootvader.

Pappou was eighty-six. He lived alone in a small house in Brunswick. He cooked chicken with potatoes every Sunday. It was always the same lunch, and it was always good.

Pappou was zesentachtig. Hij woonde alleen in een klein huis in Brunswick. Hij kookte elke zondag kip met aardappelen. Het was altijd dezelfde lunch, en het was altijd lekker.

This Sunday, Pappou didn’t eat much. He had an old photo in his hand.

Deze zondag heeft Pappou niet veel gegeten. Hij had een oude foto in zijn hand.

“Look,” he said. “This is me in 1965.”

“Kijk,” zei hij. “Dit ben ik in 1965.”

In the photo, a young man stood in front of a house. It had a green door. There was a small lemon tree next to the door. The young man had black hair and a big smile.

Op de foto stond een jonge man voor een huis. Het had een groene deur. Er was een kleine citroenboom naast de deur. De jonge man had zwart haar en een grote glimlach.

“Where is this?” asked Nick.

“Waar is dit?” vroeg Nick.

“Lygon Street. It’s the house where I lived in my first year in Australia.”

“Lygon Street. Het is het huis waar ik in mijn eerste jaar in Australië heb gewoond.”

“You’ve never told me about that house.”

“Je hebt me nooit over dat huis verteld.”

“You’ve never asked.” Pappou smiled.

“Je hebt het nooit gevraagd.” Pappou heeft geglimlacht.

Nick put his phone on the table. “OK. I’m asking now.”

Nick heeft zijn telefoon op tafel gelegd. “Oké. Ik vraag het nu.”

“I came from Greece on a ship,” said Pappou. “Thirty-one days on the sea. I was twenty-five, and I didn’t speak a word of English. I had one bag and the address of a cousin.”

“Ik ben met een schip uit Griekenland gekomen,” zei Pappou. “Eenendertig dagen op zee. Ik was vijfentwintig, en ik sprak geen woord Engels. Ik had één tas en het adres van een neef.”

“And your cousin lived on Lygon Street?”

“En je neef woonde aan Lygon Street?”