The House on Lygon Street

Sunday lunch

Κυριακάτικο μεσημεριανό

Nick was thirty-four. He made apps for phones. He worked in an office in the centre of Melbourne. He looked at a screen all day.

Ο Νικ ήταν τριάντα τεσσάρων χρονών. Έφτιαχνε εφαρμογές για τηλέφωνα. Δούλευε σε ένα γραφείο στο κέντρο της Μελβούρνης. Κοιτούσε μια οθόνη όλη μέρα.

Every Sunday, he had lunch with his grandfather, Stavros. Nick called him Pappou. It was the Greek word for grandfather.

Κάθε Κυριακή, έτρωγε μεσημεριανό με τον παππού του, τον Σταύρο. Ο Νικ τον φώναζε Παππού. Ήταν η ελληνική λέξη για το grandfather.

Pappou was eighty-six. He lived alone in a small house in Brunswick. He cooked chicken with potatoes every Sunday. It was always the same lunch, and it was always good.

Ο Παππούς ήταν ογδόντα έξι χρονών. Ζούσε μόνος σε ένα μικρό σπίτι στο Μπράνσγουικ. Μαγείρευε κοτόπουλο με πατάτες κάθε Κυριακή. Ήταν πάντα το ίδιο μεσημεριανό και ήταν πάντα καλό.

This Sunday, Pappou didn’t eat much. He had an old photo in his hand.

Αυτή την Κυριακή, ο Παππούς δεν έφαγε πολύ. Είχε μια παλιά φωτογραφία στο χέρι του.

“Look,” he said. “This is me in 1965.”

«Κοίτα», είπε. «Αυτός είμαι εγώ το 1965».

In the photo, a young man stood in front of a house. It had a green door. There was a small lemon tree next to the door. The young man had black hair and a big smile.

Στη φωτογραφία, ένας νεαρός άντρας στάθηκε μπροστά από ένα σπίτι. Είχε μια πράσινη πόρτα. Υπήρχε μια μικρή λεμονιά δίπλα στην πόρτα. Ο νεαρός άντρας είχε μαύρα μαλλιά και ένα μεγάλο χαμόγελο.

“Where is this?” asked Nick.

«Πού είναι αυτό;» ρώτησε ο Νικ.

“Lygon Street. It’s the house where I lived in my first year in Australia.”

«Στην οδό Λάιγκον. Είναι το σπίτι όπου έζησα τον πρώτο μου χρόνο στην Αυστραλία».

“You’ve never told me about that house.”

«Δεν μου μίλησες ποτέ για εκείνο το σπίτι».

“You’ve never asked.” Pappou smiled.

«Δεν ρώτησες ποτέ». Ο Παππούς χαμογέλασε.

Nick put his phone on the table. “OK. I’m asking now.”

Ο Νικ άφησε το τηλέφωνό του στο τραπέζι. «Εντάξει. Σε ρωτάω τώρα».

“I came from Greece on a ship,” said Pappou. “Thirty-one days on the sea. I was twenty-five, and I didn’t speak a word of English. I had one bag and the address of a cousin.”

«Ήρθα από την Ελλάδα με ένα καράβι», είπε ο Παππούς. «Τριάντα μία μέρες στη θάλασσα. Ήμουν είκοσι πέντε χρονών και δεν μιλούσα ούτε λέξη στα αγγλικά. Είχα μία τσάντα και τη διεύθυνση ενός ξαδέλφου».

“And your cousin lived on Lygon Street?”

«Και ο ξάδελφός σου έμενε στην οδό Λάιγκον;»