Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ

Ο κυκλώνας

The Cyclone

Η Ντόροθι ζούσε στη μεγάλη πεδιάδα του Κάνσας με τον θείο Χένρι και τη θεία Εμ. Ο θείος Χένρι ήταν αγρότης και το μικρό τους σπίτι είχε μόνο ένα δωμάτιο.

Dorothy lived on the great Kansas prairie with Uncle Henry and Aunt Em. Uncle Henry was a farmer, and their small house had only one room.

Ένας κυκλώνας μπορούσε να γκρεμίσει κάθε σπίτι, γι’ αυτό η οικογένεια χρειαζόταν ένα μέρος να κρύβεται. Στη μέση του πατώματος υπήρχε μια καταπακτή. Από κάτω, μια σκάλα κατέβαινε σε ένα μικρό, σκοτεινό κελάρι.

A cyclone could break any house, so the family needed somewhere to hide. There was a trap door in the middle of the floor. Under it, a ladder went down into a small, dark cellar.

Όταν η Ντόροθι στάθηκε στην πόρτα, είδε μόνο την επίπεδη γκρίζα πεδιάδα. Δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο και ούτε ένα άλλο σπίτι. Ο ήλιος και η βροχή έκαναν γκρίζα τη γη, το ψηλό γρασίδι και ακόμα και το σπίτι.

When Dorothy stood in the doorway, she saw only the flat gray prairie. There was not one tree and not one other house. The sun and rain turned the land, the long grass and even the house gray.

Όταν η θεία Εμ ήρθε για πρώτη φορά στη φάρμα, ήταν μια νέα, όμορφη γυναίκα. Ο ήλιος πήρε το φως από τα μάτια της και το κόκκινο από τα χείλη της. Τώρα ήταν γκρίζα και αδύνατη και δεν χαμογελούσε ποτέ.

When Aunt Em first came to the farm, she was a young, pretty wife. The sun took the light from her eyes and the red from her lips. Now she was gray and thin, and she never smiled.

Η Ντόροθι δεν είχε ούτε μητέρα ούτε πατέρα, γι’ αυτό ήρθε να ζήσει με τη θεία της. Στην αρχή το γέλιο της Ντόροθι τρόμαζε τη θεία Εμ. Κάθε φορά που το άκουσε, φώναξε και έβαλε το χέρι στην καρδιά της.

Dorothy had no mother or father, so she came to live with her aunt. At first Dorothy’s laugh scared Aunt Em. She screamed and put a hand on her heart each time she heard it.

«Για ποιο πράγμα γελάς, παιδί μου;» ρώτησε ακόμα η θεία Εμ.

“What is there to laugh at, child?” Aunt Em still asked.

Ο θείος Χένρι δεν γέλασε ποτέ. Δούλευε σκληρά από το πρωί ώς το βράδυ και σχεδόν δεν μιλούσε. Ήταν κι αυτός γκρίζος, από τη μακριά γενειάδα ώς τις χοντρές μπότες του.

Uncle Henry never laughed. He worked hard from morning to night, and he almost never spoke. He was gray too, from his long beard to his rough boots.

Ήταν ο Τότο που έκανε την Ντόροθι να γελάσει και την έσωσε από το να γίνει κι αυτή γκρίζα. Ήταν ένα μικρό μαύρο σκυλάκι με μακριά μαλακά μαλλιά και μια αστεία μικρή μύτη. Έπαιζε όλη μέρα και η Ντόροθι τον αγαπούσε πολύ.

It was Toto who made Dorothy laugh, and he saved her from turning gray too. He was a little black dog with long soft hair and a funny little nose. He played all day long, and Dorothy loved him very much.

Αλλά σήμερα δεν έπαιζαν. Ο θείος Χένρι κάθισε στο σκαλοπάτι και φαινόταν ανήσυχος. Ο ουρανός ήταν ακόμα πιο γκρίζος από άλλες φορές.

But today they were not playing. Uncle Henry sat on the doorstep and looked worried. The sky was even grayer than usual.

Η Ντόροθι στεκόταν στην πόρτα με τον Τότο αγκαλιά. Η θεία Εμ έπλενε τα πιάτα.

Dorothy stood in the door with Toto in her arms. Aunt Em was washing the dishes.

«Θα βρέξει, θείε Χένρι;» ρώτησε η Ντόροθι.

“Will it rain, Uncle Henry?” Dorothy asked.

Ο θείος Χένρι δεν απάντησε.

Uncle Henry did not answer.

Μια χαμηλή κραυγή ανέμου ήρθε από το μακρινό βορρά και το γρασίδι λύγισε σαν κύματα. Μετά ένας οξύς ήχος ήρθε από το νότο και το γρασίδι κουνήθηκε κι εκεί.

A low cry of wind came from the far north, and the grass bent in waves. Then a sharp sound came from the south, and the grass moved there too.