De Wonderbaarlijke Tovenaar van Oz

De cycloon

The Cyclone

Dorothy heeft op de grote prairie van Kansas gewoond, bij oom Henry en tante Em. Oom Henry was boer, en hun kleine huis had maar één kamer.

Dorothy lived on the great Kansas prairie with Uncle Henry and Aunt Em. Uncle Henry was a farmer, and their small house had only one room.

Een cycloon kon elk huis kapotmaken, dus de familie had een plek nodig om zich te verstoppen. Er was een luik midden in de vloer. Onder het luik was een ladder naar een kleine, donkere kelder.

A cyclone could break any house, so the family needed somewhere to hide. There was a trap door in the middle of the floor. Under it, a ladder went down into a small, dark cellar.

Vanuit de deuropening heeft Dorothy alleen de vlakke, grijze prairie gezien. Er was geen enkele boom en geen ander huis. De zon en de regen hebben het land, het lange gras en zelfs het huis grijs gemaakt.

When Dorothy stood in the doorway, she saw only the flat gray prairie. There was not one tree and not one other house. The sun and rain turned the land, the long grass and even the house gray.

Toen tante Em voor het eerst op de boerderij is gekomen, was ze een jonge, mooie vrouw. De zon heeft het licht uit haar ogen gehaald en het rood van haar lippen. Nu was ze grijs en mager, en ze heeft nooit geglimlacht.

When Aunt Em first came to the farm, she was a young, pretty wife. The sun took the light from her eyes and the red from her lips. Now she was gray and thin, and she never smiled.

Dorothy had geen moeder of vader, dus is ze bij haar tante gaan wonen. Eerst heeft de lach van Dorothy tante Em bang gemaakt. Bij elke lach heeft ze gegild en een hand op haar hart gelegd.

Dorothy had no mother or father, so she came to live with her aunt. At first Dorothy’s laugh scared Aunt Em. She screamed and put a hand on her heart each time she heard it.

“Wat is er te lachen, kind?” vroeg tante Em nog steeds.

“What is there to laugh at, child?” Aunt Em still asked.

Oom Henry heeft nooit gelachen. Hij heeft hard gewerkt van de ochtend tot de avond, en hij heeft bijna nooit gepraat. Hij was ook grijs, van zijn lange baard tot zijn ruwe laarzen.

Uncle Henry never laughed. He worked hard from morning to night, and he almost never spoke. He was gray too, from his long beard to his rough boots.

Toto heeft Dorothy aan het lachen gemaakt. Zo is ze niet ook grijs geworden. Hij was een klein zwart hondje met lang, zacht haar en een grappig neusje. Hij heeft de hele dag gespeeld, en Dorothy heeft heel veel van hem gehouden.

It was Toto who made Dorothy laugh, and he saved her from turning gray too. He was a little black dog with long soft hair and a funny little nose. He played all day long, and Dorothy loved him very much.

Maar vandaag hebben ze niet gespeeld. Oom Henry is op de drempel gaan zitten en heeft bezorgd gekeken. De lucht was nog grijzer dan anders.

But today they were not playing. Uncle Henry sat on the doorstep and looked worried. The sky was even grayer than usual.

Dorothy was in de deuropening, met Toto in haar armen. Tante Em was aan het afwassen.

Dorothy stood in the door with Toto in her arms. Aunt Em was washing the dishes.

“Gaat het regenen, oom Henry?” vroeg Dorothy.

“Will it rain, Uncle Henry?” Dorothy asked.

Oom Henry heeft niet geantwoord.

Uncle Henry did not answer.

Uit het verre noorden is een laag windgeluid gekomen, en het gras heeft in golven bewogen. Toen is er uit het zuiden een scherp geluid gekomen, en ook daar heeft het gras bewogen.

A low cry of wind came from the far north, and the grass bent in waves. Then a sharp sound came from the south, and the grass moved there too.