แสงไฟในทะเลสาบ

1

1

ในเดือนตุลาคม ผมเดินทางไปหายายของผม ยายอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในเทือกเขาแอลป์ ติดกับทะเลสาบเลย หมู่บ้านนี้ชื่อว่าเซวิล ในฤดูหนาวมีคนอาศัยอยู่ที่นั่นแค่ 200 คน

In October I went to see my grandmother. She lives in a small village in the Alps, right by a lake. The village is called Seewil. In winter only two hundred people live there.

ยายของผมชื่อเฟรนี ยายอายุ 70 ปี และเคยเป็นครูสอนฟิสิกส์มา 40 ปี ยายเป็นคนฉลาด และยายเชื่อเฉพาะสิ่งที่มองเห็นได้เท่านั้น

My grandmother’s name is Vreni. She is seventy years old and was a physics teacher for forty years. She is clever, and she only believes what she can see.

ยายบอกกับผมทางโทรศัพท์ว่า “โยนาส มาหาหน่อยสิ ยายอยากให้ช่วย แล้วก็เอากล้องถ่ายรูปของเธอมาด้วยนะ” ยายไม่อยากอธิบายอะไรมากกว่านี้

On the phone she told me, “Jonas, please come. I need your help. And bring your camera.” She didn’t want to explain more.

ผมไปถึงในตอนเย็น ยายทำซุปไว้ และเราก็นั่งกินข้าวด้วยกันในห้องครัว จากนั้นยายก็มองดูนาฬิกา “เกือบจะ 23:00 น. แล้ว” ยายพูด “เดินตามยายมาที่หน้าต่างสิ”

I arrived in the evening. She had cooked soup, and we ate in the kitchen. Then she looked at the clock. “It’s almost eleven,” she said. “Come with me to the window.”

ข้างนอกมืดไปหมด ทะเลสาบมืดสนิทและเงียบสงบ แล้วผมก็มองเห็นมัน ลึกลงไปใต้น้ำตรงกลางทะเลสาบมีแสงไฟดวงหนึ่ง แสงนั้นเป็นสีฟ้า และกะพริบช้าๆ

Outside everything was dark. The lake was black and calm. Then I saw it. Deep under the water, in the middle of the lake, there was a light. It was blue, and it blinked slowly.

“เป็นแบบนี้มาสามสัปดาห์แล้ว” ยายของผมพูด “ทุกคืนตอน 23:00 น. พอถึงตี 4 มันก็หายไปอีก”

“For three weeks,” my grandmother said. “Every night at eleven. And at four in the morning it’s gone again.”