Dr Jekyll and Mr Hyde

The Story of the Door

Het verhaal van de deur

Mr Utterson was a lawyer. He was tall and thin, with a hard, serious face. He almost never smiled, and he did not talk much. But people liked him all the same.

Meneer Utterson was advocaat. Hij was lang en dun, met een hard, serieus gezicht. Hij glimlachte bijna nooit en hij praatte niet veel. Maar mensen mochten hem toch graag.

With friends, after a good dinner, his eyes became warm and kind. He never showed this warmth in his words. He showed it in the things he did. He was strict with himself and lived a quiet, simple life. But he was never strict with other people.

Bij vrienden, na een lekker diner, werden zijn ogen warm en vriendelijk. Hij liet deze warmte nooit zien in zijn woorden. Hij liet het zien in de dingen die hij deed. Hij was streng voor zichzelf en leidde een rustig, eenvoudig leven. Maar hij was nooit streng voor andere mensen.

When his friends did something wrong, Mr Utterson did not judge them. He tried to help them. “My brother can go to the devil in his own way,” he often said. So he was often the last good friend in the life of a man in trouble. Those men could always visit him, and he treated them the same as before.

Wanneer zijn vrienden iets verkeerds deden, oordeelde meneer Utterson niet over hen. Hij probeerde hen te helpen. “Mijn broer mag naar de duivel lopen op zijn eigen manier,” zei hij vaak. Zo was hij vaak de laatste goede vriend in het leven van een man in moeilijkheden. Die mannen konden hem altijd bezoeken, en hij behandelde hen hetzelfde als vroeger.

His friends were people from his own family or people he knew from long ago. One of them was Mr Richard Enfield, a younger cousin. Enfield was well known in London, a lively man who went to many parties.

Zijn vrienden waren mensen uit zijn eigen familie of mensen die hij al heel lang kende. Een van hen was meneer Richard Enfield, een jongere neef. Enfield was bekend in Londen, een levendige man die naar veel feesten ging.

Many people wondered about these two men. What did they have in common? What did they talk about? Every Sunday they went for a long walk together. People who met them on these walks said the same thing: “They don’t say a word, and they look bored.” When a friend came along, the two men seemed happy to see somebody new.

Veel mensen vroegen zich dingen af over deze twee mannen. Wat hadden ze gemeen? Waar praatten ze over? Elke zondag maakten ze samen een lange wandeling. Mensen die hen tegenkwamen op deze wandelingen zeiden hetzelfde: “Ze zeggen geen woord, en ze kijken verveeld.” Als er een vriend langskwam, leken de twee mannen blij om iemand nieuws te zien.

But Utterson and Enfield loved their Sunday walks. For both of them, the walk was the best part of the week. They said no to parties for it, and even to work.

Maar Utterson en Enfield hielden veel van hun zondagse wandelingen. Voor hen allebei was de wandeling het beste deel van de week. Ze zeiden er feesten voor af, en zelfs werk.

One Sunday their walk took them down a side street in a busy part of London. It was a small street, but it did good business in the week. The shops had fresh paint and shining windows, and everything was clean. Even on a quiet Sunday, the street looked bright and happy next to the dark, dirty streets around it.

Op een zondag bracht hun wandeling hen in een zijstraat in een druk deel van Londen. Het was een kleine straat, maar doordeweeks ging de handel er goed. De winkels hadden verse verf en glanzende ramen, en alles was schoon. Zelfs op een rustige zondag zag de straat er licht en vrolijk uit naast de donkere, vuile straten eromheen.

Near one corner, there was an opening in the line of houses. It was the entrance to a court. Just there stood a strange, dark building. It was two floors high, and it had no windows on the street. There was only a door below, and above it a wall with no windows at all.

Bij een hoek was er een opening in de rij huizen. Het was de ingang naar een binnenplaats. Precies daar stond een vreemd, donker gebouw. Het was twee verdiepingen hoog en het had geen ramen aan de straatkant. Er was beneden alleen een deur, en daarboven een muur zonder enig raam.

The door had no bell and nothing to knock with. Its paint was old and broken, and it was dirty. Poor men without a home sat in front of it and lit their matches on it. Children played on the steps, and schoolboys cut the wood with their knives. For many years nobody came out to send these visitors away or to repair the door.

De deur had geen bel en niets om mee te kloppen. De verf was oud en kapot, en de deur was vies. Arme mannen zonder huis zaten ervoor en staken er hun lucifers op aan. Kinderen speelden op het trapje, en schooljongens kerfden met hun messen in het hout. Jarenlang kwam er niemand naar buiten om deze bezoekers weg te sturen of om de deur te repareren.